Peru 18 juli Chauchilla en de Nasca lijnen

Deze ochtend verlaten we de drukte rond de Nazcalijnen en trekken we naar een bijzondere, afgelegen plek die ons een uniek inkijkje geeft in het verleden van de Inca-cultuur de begraafplaats van Chauchilla. Deze mysterieuze necropolis, gelegen op ongeveer een uur rijden ten zuiden van Nazca, is een van de best bewaarde geheimen van Peru en biedt een fascinerend kijk op het erfgoed van de Inca’s.

Mummie

Chauchilla stamt uit een periode van ongeveer 600 tot 800 jaar geleden en werd gebruikt door de Nazca-cultuur, die we kennen van de beroemde geogliefen de Nazcalijnen die we vanmiddag vanuit de lucht gaan bewonderen. Wat deze begraafplaats zo bijzonder maakt, zijn de uitzonderlijk goed bewaarde mummies.

Mummie

In gehurkte houding zitten ze daar, vaak met huid, haar en kleding nog vrijwel intact. Dankzij het droge woestijnklimaat en traditionele balsemingstechnieken zijn de lichamen op een bijna ongelooflijke manier geconserveerd – het is haast alsof ze je elk moment kunnen aankijken.

Grafkelder

In Peru groeit ook een cactus met een bijzonder geheim namelijk kleine luizen die, als je ze plet, een knalrode kleurstof afgeven. Deze kleur heet cochenille en werd al door de Inca’s gebruikt voor het kleuren van textiel. De kleur zit vandaag de dag zelfs nog steeds in lippenstift en snoep. Een prachtig voorbeeld van hoe natuur en cultuur hier samenkomen!

Cactusveld met cochenille luis

Terwijl onze kleine Cessna met veel geluid opstijgt vanaf het zonovergoten vliegveldje in Nazca, Peru, voelen wij een mix van spanning en verwondering. Het een lang gekoesterde wens die in vervulling gaat. Wat zich onder ons uitstrekt, is geen gewone woestijn het is een schilderij van geheimen, een eeuwenoude boodschap die nog altijd wacht op een volledig antwoord.

Nasca Hummingbird

De piloot knikt, en maakt keer op keer een scherpe bocht, en dan zien we ineens het imposante lijnenspel, ditmaal een kolossale kolibrie, met vleugels zo perfect symmetrisch dat het lijkt alsof hij pas gisteren in het zand is getekend. Even later verschijnt een aap met een spiraalvormige staart, gevolgd door een reusachtige spin. Elk figuur is wel kilometers groot en slechts volledig zichtbaar vanuit de lucht.

Nasca Spider

De wind rammelt zachtjes aan de vleugels van het vliegtuig terwijl de horizon trilt in de hitte. Onder ons doorkruisen continu rechte lijnen het landschap als oude landingsbanen, sommige kilometerslang en pijlrecht. In onze gedachten speelt steeds de vraag, Wie maakte dit? En waarom? De Nazca-cultuur verdween reeds lang geleden, maar hun erfenis leeft voort in deze raadselachtige kunstwerken die tot de dag van vandaag de tand des tijds nog steeds lijken te trotseren.

Nasca Monkey

Een rondvlucht over de Nazca-lijnen is geen gewone excursie het is een reis naar het verleden. Terwijl we terugkeren naar de landingsbaan en de grond onder ons weer dichterbij komt, laten we de vragen (waar geen antwoord op is) los en genieten we simpelweg van het (wereld)wonder dat we zojuist hebben aanschouwd. Sommige geheimen zijn misschien niet gemaakt om ontrafeld te worden ze zijn er slechts om ons te verwonderen.

Pan-American Highway
Prachtige vergezichten

We sluiten deze enerverende dag af met een heus vliegcertificaat op zak maar vooral weer een unieke ervaring om aan ons lijstje toe te voegen! Daarna snel terug naar het hotel voor een verfrissende douche en een korte pauze. Zodra we zijn opgefrist, duiken we de stad in op zoek naar een gezellige plek voor een welverdiende, ijskoude cerveza. En voor de afwisseling laten we de lokale keuken vanavond even voor wat het is het wordt pizza of een lekkere burger! Salud op weer een geslaagde dag!

De Nasca vlucht van LC en Barbara
Check……!

Peru 17 juli Paracas- Islas Ballestas – Nasca

De verjaardag van Barbara vieren we wederom in een ver land. Vannacht verbleven we in een fijn hotel in Paracas. Uiteraard begint de dag met ontbijt. En natuurlijk lang zal ze leven…… Vandaag vertrekken we naar Nasca maar niet voordat we nog wat meer van de omgeving van Paracas verkennen.

Hiep, hiep, hoera…….!

Op slechts een uurtje varen vanaf Paracas ligt een van de leukste verrassingen van de Peruaanse kust namelijk de Islas Ballestas. Dit zijn rotsachtige eilanden vol zeeleeuwen, pinguïns en duizenden vogels en dat zien we dan allemaal in minder dan een ochtend.

Grillige kustlijn van de eilanden

Je hoeft dus helemaal geen dure Galápagos-trip te boeken om een stukje ruige natuur te beleven. De Ballestas eilanden worden in de volksmond namelijk vaak ook “kleine Galápagos” genoemd en met reden. Tijdens een korte boottocht varen we tussen hoge rotsbogen, langs steile kliffen en door grotten waar het barst van het dierenleven.

Pinguïn

Op de eilanden zien we ontzettend veel en verschillende vogels maar ook zeeleeuwen en Hunboltpinguins.

Grillige kustlijn van de eilanden

Prachtig! Al was het maar voor de boottocht, wij zijn gelukkig als we op zee zijn, of in ieder geval bij het water. Sternen, Pelikanen, Aalscholvers, Jan van Genten en andere prachtige vogels wonen op, rond en in de rotsen. De enige “vijanden” zijn de zeeleeuwen. Noemenswaardig is dat iedere 6 à7 jaar de inwoners van Paracas naar de eilanden komen om de vogelpoep anders gezegd “guano”, te verzamelen.

Aanleg steiger voor het verzamelen van Guano

Deze mest is een prima exportproduct waar ze een goede boterham mee kunnen verdienen. Het witte goud noemen ze het hier. Wel een schijtwerk om de guano van de rotsen te schrapen….!

Pelikaan

Voordat we de eilanden bereiken, varen we nog langs een gigantische geoglief welke is gemaakt in het zand van het schiereiland de Paracas Candelabra. Deze 180 meter lange figuur lijkt op een kandelaar, anker of cactus niemand weet precies waarom hij is gemaakt of door wie. Wat we wél weten hij is al honderden jaren oud en nog altijd duidelijk zichtbaar.

Paracas Candelabra

Na de boottocht rijden we naar Huacachin. Een oase in de woestijn zoals een kind zich een oase verbeeld. Huacachina is een kleine, betoverende oase gelegen in het zuidwesten van Peru, op slechts vijf kilometer van de stad Ica.

Huacachin

Deze natuurlijke oase wordt omringd door torenhoge zandduinen en palmbomen en is een populaire bestemming voor zowel Peruaanse als internationale reizigers die op zoek zijn naar avontuur, rust, of een unieke woestijnervaring.

Huacachin

Huacachina is uniek in Zuid-Amerika. Midden in een dorre woestijn rijst een smaragdgroen lagune op, omringd door weelderige vegetatie en een charmant dorpje. Volgens de lokale legende is de lagune ontstaan uit de tranen van een jonge prinses, wat de plek een mysterieus tintje geeft.

Samen poseren in de woestijn bij Huacachin

Van Lima via Paracas naar Nasca, zand, zon en een weg die maar blijft gaan. We rijden namelijk op Pan-American Highway, soms bijna eindeloos lint van asfalt dat zich uitstrekt tussen kust en woestijn. De Pan-American Highway is een van de langste wegennetwerken ter wereld. De Highway strekt zich uit van Prudhoe Bay in Alaska (VS) tot Ushuaia in het zuiden van Argentinië, en doorkruist bijna het hele Noord en Zuid Amerikaanse continent. De totale lengte van de Highway is ongeveer 30.000 kilometer. Wij rijden er slechts een klein gedeelte van maar het maakt de gedachte niet minder.

Pan-American Highway

Langs de Highway duiken af en toe kleine dorpjes op waar het leven traag gaat precies zoals het hoort in deze uithoek van de wereld. We passeren onderweg verlaten stranden, roestige visserbootjes en passeren verlaten eettentjes en verkoopkraampjes.

We rijden richting Nasca en het landschap wordt steeds droger, dramatischer bijna. Zandduinen, lege vlaktes, maar dan ineens een uitkijktoren met uitzicht op gigantische lijnen in de grond. Niemand weet nog precies waarom die figuren daar zijn, maar je kunt er wel een uurtje over filosoferen (het beste onder genot van een koele cerveza).

De “oude” en originele uitkijktoren

Vanuit de uitkijktoren langs de Pan-American Highway hadden we zicht op de Boom, de Hand en een stuk van de Hagedis (die helaas deels is doorkliefd door de Pan American Highway zelf), morgen gaan we met het vliegtuig de rest van de lijnen, tenminste een indrukwekkend groot aantal vanuit de lucht bewonderen.

De boom (Nasca)

De lange rit over de Highway is echt vol contrasten (misschien zelfs wel tegenstrijdigheden), maar zeker ook eentje waarin je echt voelt dat je onderweg bent. Niet zomaar van A naar B, maar door een stuk wereld dat tegelijk ruw, mysterieus en zeker prachtig is.

De hagedis (Nasca)

Dus voor nu de gordel vast, zonnebril op, muziekje aan en gewoon lekker (mee)rijden. Nasca wacht.

Samen poseren bij de Nasca

Peru 16 juli Lima – Paracas

Na een erg plezierige, maar lange vlucht naar Lima zijn we voor t eerst in Zuid Amerika. Het weer is het tegenovergestelde van ons zomerse weer in Nederland want het is hier zwaar bewolkt, mistig zelfs. Het is zelfs zo vochtig dat het lijkt te regenen. Winter in Lima kenmerkt zich door deze constante mist. De temperatuur is prima want het is zo’n 17 graden.

Paracas

Wel een jasje aan, maar meer vanwege de damp die t klammig laat aanvoelen. We hebben met de hele groep heerlijk gegegeven bij Tanto, een prima restaurant waar we de Peruaanse gerechten geprobeerd hebben. Én een pisco sauro, de lokale cocktail. En rond een uur of 21u hadden we t allemaal wel gehad, en zijn we lekker ons bed in gedoken. Vanmorgen heerlijk ontbeten met harde broodjes, kaas en ham, fruit en eieren en spek en nog meer lekkers. Wat een verademing vergeleken met de Aziatische ontbijten. Al kunnen we noodles bij t ontbijt best waarderen.

Paracas Dessert

Vandaag rijden we naar Paracas, waar een nationaal park ligt wat we gaan bezoeken. De weg die we nemen is de PanAmericana, die van Alaska tot onder in Chili loopt. De kustlijn is grillig woestijngebied met heuvels en rotsen tot aan t water. In eerste instantie dus een saai gebied, maar doordat de woestijn direct aan de zee grenst maakt het toch een speciaal landschap. Er groeit ook helemaal niets, nog geen sprietje. Behalve de zeemist die de lucht vochtig maakt, valt hier zelden tot nooit regen.We zien ook direct dat t een arm land is: meer dan 30 procent van de bevolking leeft onder de armoedegrens en dat is goed te zien aan de huizen en infrastructuur.

Paracas kust

Paracas Nationaal Park ligt aan de zuidkust van Peru, op zo’n 4 uur rijden van Lima. Het is een uitgestrekt natuurgebied waar zandduinen uitlopen in ruige kliffen en stranden vol leven. We zien flamingo’s en pelikanen. Paracas is een beschermd natuurgebied aan de kust van Peru, het park is bijna 3.400 km² groot (groter dan de provincie Utrecht).

Paracas dessert

Wat een bizarre wereld we staat in het midden van de woestijn. Maar als we ons omdraaien zien we de Stille Oceaan glinsteren. Dit is Paracas. Een plek waar droogte, wind en leven op een bizarre manier samenkomen.

Paracas kust

En het mooie? Het is relatief rustig, niet overdreven toeristisch en perfect als je even een wilt uitwaaien, letterlijk, want de wind hier heeft geen pauzeknop.

Paracas kust

Paracas ligt in een van de droogste regio’s ter wereld. Het regent hier vrijwel nooit sommige jaren geen druppel. Toch is de luchtvochtigheid relatief hoog door de nabijheid van de oceaan. Temperaturen zijn mild tot heet, afhankelijk van het seizoen. Overdag is de temperatuur zo rond de 20–30°C, met weinig schaduw, s’Nachts koelt het af naar circa 15° maar Paracas staat bekend om z’n sterke wind (‘el paracas’), vooral in de middag. Die kan flink aan je kleding trekken, dus zonnebrillen en hoedjes of petten met een touwtje zijn zeker geen overbodige luxe.

Paracas dessert

De landschappen zijn echt surrealistisch een oneindige mix van eindeloze zandvlaktes, grillige rotsformaties, steile kliffen, zoutvlaktes en felgekleurde (rode) stranden. Nergens geen groen maar wel dramatische schoonheid.

Paracas boulevard

Paracas zelf is een klein kustplaatsje dat leeft van toerisme, visserij en kleinschalige handel. Er wonen een paar duizend mensen; velen werken in de boottochten, hotels of restaurants. Je kunt er heerlijk eten en fijn een biertje drinken. Ons hotel is prima en ligt dicht bij de boulevard. Tijd om ons bedje op te zoeken het was een indrukwekkende eerste dag in Peru tot morgen.

Het nationaal gerecht van Peru Lomo Saltado

Op naar Peru Een nieuw avontuur wacht!

Jaaaa, we gaan weer op avontuur! Na onze onvergetelijke reis door China vorig jaar, is het tijd om opnieuw onze koffers te pakken. Dit keer trekken we naar de andere kant van de wereld: Peru!

Geen tempels dit keer, geen verstikkende hitte we verruilen Azië voor het zuidelijk halfrond, waar het momenteel winter is. Een ander continent, een nieuw avontuur, een frisse kijk op cultuur, natuur én geschiedenis. We hebben er ontzettend veel zin in!

Omdat we geen zin hebben om alles zelf te regelen en vooral omdat we het leuk vinden om ook met anderen in gesprek te komen op vakantie, gaan we weer met een groep. Niet zomaar een groep, maar voor gezinnen met tieners van 16 jaar en ouder. Zo heeft Li Chen leeftijdsgenoten om mee op te trekken wel zo gezellig! En voor ons betekent het: ervaringen delen, leuke gesprekken en nieuwe mensen ontmoeten.

De meeste voorbereidingen zijn inmiddels afgerond:
✔ Extra inentingen gezet
✔ Nieuwe flightbags aangeschaft (de vorige hebben China helaas niet overleefd)
✔ Spullen ingeslagen voor onze meerdaagse trekking we lopen de prachtige Lares Trail
✔ Onze reiswebsite weer bijgewerkt, zodat iedereen mee kan genieten

Onze reis start met een lange vlucht: bijna 13 uur in een rechtstreekse KLM-vlucht vanaf Schiphol naar Lima, de hoofdstad van Peru. Vanaf daar gaan we op ontdekkingstocht in dit veelzijdige land vol indrukwekkende landschappen, rijke geschiedenis én heerlijke keuken.

We nemen je natuurlijk graag mee op onze reis. Volg ons via onze website, lees mee met onze verhalen, bekijk de foto’s, en ontdek samen met ons wat Peru allemaal te bieden heeft.

Hasta pronto, of wel tot snel!

Hongkong

Uitzicht vanaf de Peak op Hongkong

De laatste dag(en), we verblijven in Hongkong; een smeltkroes van culturen. De Engelse invloeden zijn nog duidelijk merkbaar want naast links rijden heeft Hongkong ook een eigen valuta nl. de Hongkong Dollar. Het prijsverschil is goed merkbaar want daar waar we in China rond de 15 Yuan betaalden voor een biertje (circa 2 euro) is dat hier zeker 70 Hongkong Dollar, wat omgerekend 8 euro is, kunnen we echt spreken van westerse prijzen, ongekend aangezien SAR Hongkong ook onderdeel van China is.

De adembenemende skyline vanaf the Peak

Maar Hongkong is dan ook niet voor niets de duurste stad ter wereld om te wonen en leven. Maar goed, dat mag de pret niet drukken want we zijn hier maar één keer dus laten we ervan genieten. We maken een rondvaart door de Bay Area en worden getrakteerd op een prachtige zonsondergang en een lichtshow op de wolkenkrabbers. We hebben een upgrade gekregen van onze hotelkamer en hebben we prachtige suite met een aparte zitkamer, keuken en slaapkamer met een ongekend uitzicht (20e verdieping) over de Harbour van Hongkong.

Nostalgische bootjes in Victoria Harbour

We nemen de “Peak Tram” voor een adembenemend uitzicht over de Bay en genieten van het Westerse eten. Maar ook hier is het weer ongekend druk, overal lange wachttijden en wachtrijen in combinatie met de hoge temperaturen (>35 graden) maken het niet overal even aangenaam. Morgen vertrekken we weer naar huis en we hebben een lange nachtvlucht voor de boeg. Wel gek om na 30 dagen reizen weer terug naar huis te gaan.

Hongkong by Night

China is mooi, China is prachtig, China is druk (soms echt te druk), China is heeeeel groot, de Chinezen hebben soms iets wat gekke gebruiken, en spreken zeker geen woord Engels en doen er ook geen moeite voor om het te begrijpen wat soms best vervelend is, en soms doen ze erg hun best om behulpzaam te zijn. En wat hebben we genoten: in 30 dagen hebben we ruim 6500 km per trein afgelegd, hebben we de belangrijkste steden en bezienswaardigheden gezien, we zijn op meer dan 5000 meter hoogte geweest. We verbleven in prima hotels en hebben meestal heerlijk gegeten. Meer dan een geslaagde reis, en volgend jaar zoeken we wel iets met minder mensen 😉 maar evenzovele indrukken.

Zonsondergang over de Skyline van Hongkong
Zonsondergang over Victoria Harbour
De Peaktram
Hongkong by Night

Dongguan

De toegangspoort tot de oude stad

Een bijzondere dag voor ons vandaag in Dongguan want we bezoeken het weeshuis waar Li Chen de eerste twee jaar van haar leven gewoond heeft. Met een gids rijden we naar het weeshuis, en wat is er in die 14 jaar veel veranderd. We herkennen niets meer totdat we de oprijlaan oprijden. Dan weten we dat we er zijn. Na een Covid test mogen we door de poort naar binnen waar we warm ontvangen worden. We bekijken samen het gedeelte waar Li Chen verbleef. Naast het oude gebouw staat een compleet nieuw complex waar nu alle kinderen en jongeren verblijven. Het oude deel, waar Li Chen woonde, is nu niet meer in gebruik behalve als kantoor voor de stafmedewerkers. Maar we zien de wasruimten, de keuken, de toiletten, het slaapgedeelte, speelzalen en het klaslokaal.

De oude stad

Leeg en enigszins in verval omdat het al jaren niet meer voor de kinderen gebruikt wordt. We begrijpen dat er plannen zijn om het oude deel te slopen omdat er nieuwbouw is. Fijn dat we dus nog op tijd zijn om dit deel te bezoeken. We zien dat momenteel er vooral (meervoudig) gehandicapte kinderen in het tehuis zitten. Na het opheffen van de één-kind politiek is hier nog zeker een grote behoefte aan. De kinderen die we zien zien er gezond en verzorgd uit en de mensen die we ontmoeten waren allen onzettend liefdevol en warm. Na een rondleiding krijgen we koffie en thee in een kantoorruimte waar Li Chen ‘Welkom thuis’ wordt geheten door de directrice.

Prachtige rode lampionnen

Ontroerend om te zien hoe warm we ontvangen worden en hoe nieuwsgierig men is naar het welbevinden van Li Chen. Ze vragen naar school, vrienden, of ze goed in haar vel zit en ze zijn duidelijk op zoek naar of het goed met haar gaat. We bekijken samen wat foto’s van de afgelopen jaren en merken dat men erg trots is hoe mooi, groot, goed ingewikkeld ze is. Li Chen krijgt een mooi cadeau. Ook geven ze aan dat Li Chen altijd welkom is en dat de deur altijd voor haar open staat. We nemen met een goed gevoel afscheid van elkaar.

De gids stelt voor om naar een stukje oude stad van Dongguan te gaan. We hebben niet zo’n beeld van wat deze stad te bieden heeft maar worden hier aangenaam verrast. Wat is het hier prachtig in dit oude stukje. Dit is zoals we ons een oude stad in China voorstellen. En er is vrijwel niemand!! Dit pareltje is duidelijk niet ontdekt door toeristen van welke nationaliteit dan ook. Volle bak genieten van de rust en sereniteit.

Kleine straatjes met kleurrijke lampionnen

Lekker lunchen en vervolgens gaan we naar een shoopingmall. Van sereniteit naar waanzin! Het is mega groot en we zien onder andere een supergrote arcadehal, luxe winkels van drones, horloges, auto’s, dure couturiers en sieraden, tot een popmart, lego, capibara (geen idee maar t is populair onder de jeugd?) een kunstskibaan, een klimhal, een mega ballenbak, ontzettend veel restaurants en een zwembad op de 6e verdieping. Niet te filmen hoe groot de contrasten zijn in dit land. Voor de afwisseling eten we steak met friet. Kan gewoon hier!

Een bijzondere dag, het kan niet anders gezegd worden. Dongguan heeft ons op alle fronten aangenaam verrast!

Rustige zijstraatjes in de oude stad
Even poseren….

Ping’An dag 2

Een prachtig uitzicht over de rijstvelden en Ping’An

Vandaag een fijne wandeling door en langs de Drankenrugrijstvelden gemaakt. Via stenen looppaden en trappetjes klimmen we omhoog naar het eerste uitzichtpunt ‘Nine Dragons’ waarbij we uitleg krijgen over de landbouwtechnieken die gebruikt worden om de smalle rijstvelden boven en onder elkaar te bewerken.

De pas ingeplante rijstvelden

Machines en buffels zijn te groot voor de smalle richels met rijstplanten, dus het is voornamelijk handwerk. Vooral het ploegen en oogsten is dan zwaar werk.
We lopen over de bergrug naar het uitzichtpunt ‘Seven stars around the moon’ waar we prachtig bovenop de rijstvelden kunnen kijken. Het oude dorpje Longjie Old Zhuang heeft een aantal houten huizen nog in traditionele sfeer waar mensen nog in wonen.

Onderweg een koud drankje

Indrukwekkend om te zien dat slechts één generatie geleden men hier nog zonder de moderne gemakken leefden. Nu wonen er vooral oude mensen die daar al van jongs af aan wonen en de jongeren trekken weg of zijn in een moderner huis gaan wonen. Hoewel ons hotel en een paar restaurants in Ping’an prachtig en luxueus zijn, is de rest wel vergane glorie. Veel winkels, restaurants en hotels zijn dicht en zien er vervallen uit.

Het werken op de rijstvelden is een hard bestaan

En soms is er een bouwproject grstart maar ook weer gestopt waardoor er een rommelig beeld ontstaat.We komen er niet achter of dit te maken heeft met de impact van Covid of dat hier iets anders aan ten grondslag ligt. Het is wel zonde om te zien dat deze mooie dorpjes weg lijken te kwijnen.
De wandeling voert ons door de bossen en langs stroompjes. Heerlijk rustig en fijn om in deze natuurlijke omgeving te wandelen. Lekker lunchen en de rest van de dag vermaken we ons door op ons balkon lekker te lezen en te ‘snappen’. Genieten hier!!

Een nagenoeg verlaten dorpje
Dames in lokale “klederdracht”

Ping’An dag 1


Longjie staat bekend om de uitgestrekte rijstvelden die zich over de bergwanden glooien. Een heel ander soort bergen dan het Karstgebergte, en dus weer een heel ander uitzicht. Ook weer prachtig. We zitten in een luxe boutiquehotel bovenaan de bergen, met een balkon vanwaar we uitzicht over de vallei en rijstvelden hebben.

Een leuke en zweterige wandeling door het dorpje Ping’an gemaakt en heerlijk gegeten. Bamboorijst is hier de specialiteit: in een stuk bamboo stoppen ze rijst emet wat flinters groente en vlees wat ze daarna roosteren op een houtskoolvuur.

Het maakt smaakvolle plakrijst! De hoteleigenaar zei gisteren dat het ‘porkseason’ is, dus eten we varkensvlees. Vandaag staat er een trekki g door de rijstvelden op t programma. Met gids. De dag begint met bewolking in het dal en zo te zien heeft het vannacht geregend….we zijn benieuwd!!

Langshi

Even poseren met op de achtergrond het Karstgebergte

De afgelopen dagen verbleven we in het kleine en gezellige dorpje Langshi aan de Li rivier, midden in het Karstgebergte. Deze prachtig piekerige bergjes waren al voor menig dichter en schilder een inspiratiebron. Net als de vissers die hier al van oudsher met aalscholvers vissen vangen. In een rustige homestay hebben we een binnenplaatsje met twee kamers, terras, vijvertje en keuken voor ons alleen.

Ons binnenplaatsje bij onze homestay

Als we willen komt er een aardige doch pittige dame lunch en avondeten voor ons maken en als ontbijt staan er verse stoombroodjes, eieren en sojamelk in de koelkast. En we hebben een wasmachine en droger tot onze beschikking (lang leve translate via de camera) Omdat het een dag regent doen we rustig aan. Een kleine wandeling en een stukje hiken (levensgevaarlijk als t geregend heeft!) is alles wat we doen die dag, vandaag gingen we met een bamboe-bootje de rivier af, waarbij we de mooiste bergpieken zien.

Rivier Li slingert door het Karstgebergte

De bambo boot is inmiddels gemoderniseerd en gemaakt van geschilderde pvc buizen, voorzien van twee houten bankjes om op te zitten met een overkapping. Die hebben we nodig want onderweg varen we een stortbui tegemoet. Alle raftjes schuilen aan de oever en als de ergste regen weg is en t weer rustig op t water is, varen we verder. Het uitzicht is prachtig.

Lokale visser

Je moet wel even voorbij de bureaucratische handelingen kijken voordat je zover bent hoor. Voordat je in t bootje mag: kaartje kopen in een speciaal ticketoffice, kaartje 10 meter verder laten controleren bij een ander controlepunt, een kapitein toegewezen krijgen waarbij zijn qr code aan jouw ticket wordt gekoppeld, en met die kapitein mag je dan naar de kade waar je een reddingsvest aangedaan krijgt en dan eindelijk mag je op t raft/bootje. En bij elke handeling minimaal 5 minuten wachten, ook al is er verder niemand.

De bamboe bootjes op de Li

Maar ook in t Karstgebergte zijn we niet alleen: waar wij opstappen is t hartstikke rustig, maar waar we uitstappen, in Xingping, is t wederom megadruk. Het is wel een leuk stadje met oude straatjes, veel eetgelegenheden en shopjes natuurlijk.. een taxi brengt ons terug naar ons dorpje. Dat lijkt heel simpel maar de route (53 km) gaat dwars door de grillige bergen, (zou bijna een nieuwe aflevering van “Wrong Turn” kunnen zijn) via slingerende eenbaansweggetjes met veel riet en begroeiing langs de weg (geen maaibeleid hierzo) en dat in t pikkedonker. Gelukkig rijdt de chauffeur erg voorzichtig!

Prachtige wandeling door het Karstgebergte

Onze huiseigenaar/gids van dit plekje komt nog even verse sojamelk brengen en vertellen dat hij ons morgen rond half 9 laat oppikken voor de veerboot, waarna we naar Ping’an rijden: de rijstvelden. Maar wat hebben we hier genoten van dit mooie gebied, de prachtige bergen en een rustmomentje op onze reis. Nog een kleine week en dan zit het er weer op, maar we hebben nog een aantal mooie en bijzondere dingen voor de boeg!

Samen in de lokale taxi

Chengdu

Pandaland! Chengdu is waar de grote panda’s te bekijken zijn. Wij doen dit in Giant Panda Research Base. Een mooie benaming voor een panda dierentuin. Een groot en groen gebied met diverse paviljoens en gebieden waar diverse reuzenpanda te bekijken zijn.

Reuze Panda aan de bamboe maaltijd

We vertrekken vroeg en wel om twee redenen: de massa andere (chinese) toeristen voor te zijn, maar bovenal omdat panda’s niet goed tegen warmte kunnen. Als het te warm is gaan ze naar binnen in de airco liggen. Dan zie je ze minder goed. We zijn dus om 7.45u binnen en lopen direct naar de buitenverblijven waar we getracteerd worden op een aantal panda’s die zich vermaken met bamboe of een rondje kuieren door ‘t groen.

De Rode Panda

Hoe gaaf!!! Daarna gaan we naar de rode panda’s. Dit is geen familie van de grote panda’s maar wonen wel in Tibet, het Himalayagebied en zuidwest China. En ook bedreigd, dus een verdiende plek in dit breeding research centre. De gedeelten waar de dieren gevolgd worden en de wetenschappelijke onderzoeken gedaan worden zijn hier ook, netjes weggewerkt in t groen. De rode panda’s houden ook niet van warmte (en t is hier héét!) maar zijn een stuk beweeglijker en gemakkelijker benaderbaar dan de grote versie. Superschattige beesten met een aandoenlijk koppie, die rode panda’s! Ze liggen languit in de takken te hangen of scharrelen rond op de grond.

Panda Research Centre in Chengdu

Tegen de middag hebben we gezien wat we wilden en zijn we op t heetst van de dag én op het allerdrukst in de dierentuin, weer terug in ons hotelletje. Een prachtig hotel in oude chinese stijl, maar lekker ruim en van alle gemakken voorzien. Na een siësta (afkoelen!!) gaan we op panda-souvenir jacht in Kuanzhai -alley. Een wirwar van straatjes met shopjes, vooral op de panda gericht. En superdruk! Maar we vinden er ook een restaurant waar we een biertje kunnen drinken, even relaxen en wat van de Spelen bekijken (gecensureerde Chinese versie!). Al met al een topdag!!! Morgen treinen we dieper naar het zuiden!

Even genieten van een lokaal biertje (boxing cat)