Na een heerlijke lunch was het tijd voor een activiteit waar we stiekem allemaal wel een beetje naar uitkeken namelijk op piranha’s vissen. De reputatie van deze beruchte roofvissen is door de jaren heen uitgegroeid tot een ware urban legend. Gewapend met niets meer dan een eenvoudige bamboehengel, een haakje en een stukje vlees gingen we het water op. Dat klinkt simpel… totdat je merkt hoe slim en razendsnel die kleine rovers zijn. Voor je het weet is je aas verdwenen en mag je opnieuw beginnen. Maar uiteindelijk hadden we beet. De felgekleurde piranha’s waren misschien niet groot, maar wel indrukwekkend om van zo dichtbij te zien.

De eerste aanbeten lieten niet lang op zich wachten. Binnen enkele seconden verdween het aas regelmatig van de haak, zonder dat er ook maar een vis te zien was. Pas toen we de timing een beetje doorhadden, kwamen de eerste piranha’s boven water. En eerlijk is eerlijk, ze zijn misschien niet groot, maar hun reputatie is volledig terecht. Van dichtbij zagen we pas echt hoe indrukwekkend hun vlijmscherpe tanden zijn. Eén verkeerde beweging en je begrijpt direct waarom zelfs de gids er met respect mee omgaat.

Alsof de piranha zelf nog niet voor genoeg spektakel zorgde, gebeurde er iets opmerkelijks. Vanuit het donkere water verscheen ineens een kaaiman. Nieuwsgierig kwam hij steeds dichterbij, zijn ogen strak gericht op de spartelende vissen die nog aan onze lijn hingen, Heel even leek het alsof hij onze vangst wilde opeisen. Het bleef bij nieuwsgierig toekijken, maar het leverde wel een prachtig Pantanal foto moment op.

Iedereen wist uiteindelijk een piranha te vangen, wat zorgde voor gelach en een gezonde competitie en de nodige trotse foto’s. De gids liet de door ons gevangen piranha’s zien hoe ongelooflijk scherp hun tanden zijn.

Terwijl de zon langzaam lager zakte en de lucht zich vulde met prachtige wolkenpartijen, genoten we van de rust op het water. Een perfecte afsluiting van weer een bijzondere dag in de Pantanal. Elke activiteit laat opnieuw zien hoe dicht je hier op de natuur zit. Geen pretpark, geen spektakel… maar pure natuur, waar je nooit precies weet wat je de volgende minuut gaat tegenkomen. Dat maakt deze reis zo ontzettend bijzonder.

Vanmorgen stond er een activiteit op het programma waar ik stiekem best nieuwsgierig naar was namelijk Cattle Driving. Oftewel, samen met de lokale cowboys te paard de enorme rundveestapels door de Pantanal begeleiden.

Voor mij begon het avontuur al bijzonder. Na 51 jaar zat ik nu voor het eerst op een paard. Eerlijk gezegd ben ik altijd van mening geweest dat paarden vooral geschikt zijn voor stoofvlees en rookvlees. Maar goed, als je in de Pantanal bent, moet je sommige vooroordelen gewoon even parkeren.

Na een korte uitleg kregen we allemaal een paard toegewezen. Tot mijn verrassing bleek dat een stuk minder moeilijk dan ik vooraf had gedacht. De paarden zijn ontzettend rustig, weten precies wat ze moeten doen en lijken de route beter te kennen dan hun berijders. Dat gaf al snel vertrouwen en voor ik het wist reden we midden tussen honderden witte runderen.

Het was geen wilde achtervolging zoals je die in westernfilms ziet. Integendeel. Alles ging rustig en gecontroleerd. De cowboys stuurden de kudde met minimale aanwijzingen, terwijl de paarden bijna vanzelf hun werk deden. Het was juist die rust die zoveel indruk maakte. Overal om ons heen liepen koeien met hun kalveren, nieuwsgierig kijkend naar die groep toeristen die dacht even cowboy te zijn.

Het landschap maakte het plaatje compleet. Een enorme open vlakte, afgewisseld met kleine bosjes, een lucht vol indrukwekkende stapelwolken en af en toe een zonnestraal die door het wolkendek brak. Een decor dat bijna te mooi leek om echt te zijn.

Onderweg genoten we niet alleen van de kuddes, maar zagen we ook weer volop vogels. En alsof de Pantanal ons eraan wilde herinneren dat je hier altijd moet blijven opletten, want langs een waterkant lag ineens een kaaiman rustig in het water. Voor hem leek het allemaal de normaalste zaak van de wereld.

Na een paar uur in het zadel stapten we weer af. En eerlijk is eerlijk… ik had vooraf verwacht dat ik na tien minuten spijt zou krijgen. Maar het tegendeel bleek waar. Misschien zijn paarden toch niet alleen geschikt voor op het bord. Al blijf ik daar voorlopig nog een klein slagje om de arm houden.

Een prachtige ochtend waarin we voor even onderdeel mochten zijn van het dagelijkse leven op een Braziliaanse fazenda. Geen show voor toeristen, maar gewoon zoals het hier al generaties lang gebeurt. Vanmiddag gaan we op Piranha’s vissen ben benieuwd…..