Na een rustig ontbijt stapten we in de taxiboot richting Dois Rios. Vanaf het water ontvouwde zich de indrukwekkende kustlijn van Ilha Grande, met steile, dichtbegroeide heuvels, verborgen baaien en kristalhelder water. Al snel werd wederom duidelijk waarom dit eiland tot de mooiste van Brazilië wordt gerekend.
Met de boottaxi richting Dois RiosAangekomen op Dois Rios
Eenmaal aangekomen in Dois Rios heerste er een bijzondere rust. Het brede strand, waar twee rivieren in de Atlantische Oceaan uitmonden, oogt bijna onaangetast. Zonder strandtenten of drukte is dit een plek waar de natuur nog volledig de hoofdrol speelt.
Even rondneuzen in Dios Rios
Dois Rios kent echter een indrukwekkende geschiedenis. Hier stond jarenlang het beruchte Presídio Cândido Mendes, een zwaarbeveiligde gevangenis waar enkele van Braziliës meest gevreesde criminelen werden vastgehouden. Door de afgelegen ligging van Ilha Grande was ontsnappen vrijwel onmogelijk. De gevangenis sloot in 1994 en werd kort daarna grotendeels afgebroken (opgeblazen). Tegenwoordig herinnert alleen een klein museum aan deze bijzondere periode en vertelt het verhaal van de gevangenen, de bewakers en de invloed die de gevangenis jarenlang op het eiland had. Helaas is op maandag het museum gesloten, we hebben dan ook alleen de buitenkant van de gevangenis kunnen aanschouwen.
Oude wachttoren van de gevangenisDe oude celblokkenMet de deur op een kier
Met de sluiting en uiteindelijke ontmanteling van de gevangenis lijkt ook Dois Rios zijn bestaansrecht te hebben verloren. Wat achterblijft zijn verlaten huizen met verweerde gevels, stille straten waar nauwelijks nog iemand loopt en een bijna tastbare stilte. Alsof de tijd hier is blijven stilstaan en het dorp nog altijd wacht op bewoners die nooit meer zullen terugkeren.
Het dorp is stil en verlatenDe straten liggen er verlaten bij….. zou de kerk op zondag nog wel open zijn!
Na het strand en de omgeving te hebben verkend, begonnen we aan de terugtocht te voet naar Vila do Abraão. De wandeling van ongeveer drie uur voert dwars door het Atlantische regenwoud. Het pad klimt stevig omhoog en vraagt af en toe wat conditie, maar wordt beloond met prachtige uitzichten, enorme bomen, kleurrijke vlinders en het constante geluid van de jungle. Het was best een pittige wandeling, zeker in de warmte, maar tegelijkertijd een mooie wandeling.
En de voeten rust geven
Vermoeid maar voldaan bereikten we aan het einde van de middag Abraão. We zoeken even een relaxt eertentje op, verwennen ons met een late lunch, een cola en een biertje, wat hebben we het weer slecht. De combinatie van een ontspannen boottocht, een bezoek aan een plek met een indrukwekkende geschiedenis en een uitdagende wandeling door het regenwoud maakte deze dag ook weer tot een onvergetelijke ervaring.
De ochtend begon met een overtocht over het water van Ilha Grande richting het strand van Lopez Mendes. Al bij het aanmeren werd duidelijk waarom deze plek zo geliefd is. De houten steiger lag midden in een turquoise baai, omringd door dicht regenwoud waarin de palmbomen bijna tot aan het strand reiken. Vanaf daar volgde een wandeling van circa 20 minuten richting het strand Lopes Mendes, dwars door het Atlantische regenwoud. Een wandelpad vol vogelgeluiden en af en toe een doorkijkje naar de oceaan.
Aanlanden in de baaiWandeling door de jungle
Voor ons lag een strand dat zo uit de film The Beach kon komen, leek te mooi om echt te zijn. Kilometers fijn, wit zand, geen hoogbouw, geen strandbedden en ook niet te veel drukte. Alleen maar de Atlantische Oceaan, een strakblauwe lucht met een paar sierlijke wolken en de karakteristieke heuvels die de baai omsluiten. De branding rolde in rustige, regelmatige golven het strand op.
Samen op het strandSubtiele kleurrijke bewegwijzering
Aangekomen op het stand vonden we een plekje in de schaduw onder de bomen, tussen kleurrijke surfplanken die hier al jaren lijken te wachten op de perfecte golf. Het tempo verdween vanzelf. Geen klok, geen planning, alleen relaxen, voor je uit kijken, luisteren naar de golven en genieten van de eenvoud van deze plek. Beetje wandelden langs de vloedlijn, waar het strand zo breed is dat iedereen zijn eigen stukje paradijs lijkt te hebben. LC en Thijs die samen aan de waterlijn zitten terwijl de golven hun voeten bereikten, paste precies bij de ontspannen sfeer van de dag.
Heerlijk relaxenSamen turen naar de horizon
Lopes Mendes voelt bijzonder omdat het nog puur is. Geen overdaad aan voorzieningen, maar natuur die de hoofdrol speelt. Juist daardoor blijft elk uitzicht indrukwekkend, hoe vaak je ook om je heen kijkt.
Idyllisch strandIdyllisch strand
Aan het einde van de middag keerden we terug naar Vila do Abraão. Terwijl de zon langzaam achter de bergen zakte, sloten we de dag af met een caipirinha en een Cuba libre aan het strand. De lucht kleurde zacht oranje, de lampjes van de strandbar gingen aan en de vissersbootjes dobberden rustig in de baai. Het was zo’n avond waarop niemand haast heeft en waarop je eigenlijk alleen maar stil hoeft te zitten om te beseffen hoe bijzonder deze reis is. Oh ja en alvast eens na te denken over een volgende reisbestemming……..!
Proost…. afzien hier!Proost…… erg vervelend hier
Lopes Mendes wordt vaak genoemd als een van de mooiste stranden van Brazilië. Na vandaag begrijpen we ook waarom. Niet alleen vanwege het hagelwitte zand of het kristalheldere water, maar vooral vanwege de rust, de ruimte en het gevoel dat de tijd hier even stilstaat. Een dag om nog lang met een goed gevoel op terug te kijken.
Vandaag stond de boottour naar de Gruta do Acaiá op het programma. Een complete dagtocht langs een aantal mooie baaien van Ilha Grande, met onderweg volop gelegenheid om te zwemmen, snorkelen en te genieten van de indrukwekkende natuur. Al snel werd duidelijk dat we niet de enigen waren. Het was zaterdag en bij de bekendste plekken lagen tientallen boten voor anker. Toch blijft het bijzonder hoe helder het water hier is. Zelfs tussen alle bootjes door zie je overal vissen zwemmen en schittert de zon op de turquoise zee.
Idyllisch uitzicht
De Gruta do Acaiá was zonder twijfel het hoogtepunt van de dag. Niet dat Bar en ik erin gegaan zijn……! Na een korte wandeling en een steile afdaling en vervolgens een klauterpartij door een veel te smalle spleet waar je op je rug liggend jezelf doorheen moest wurmen kwam je uit in de grot, waar het zonlicht het kristalheldere water een bijna onwerkelijk blauwe gloed gaf. Zo’n plek waar je even stil wordt en beseft hoe bijzonder de natuur kan zijn.
Binnenin Gruta do Acaiá
Onderweg legden we aan bij een klein strandrestaurant, verscholen tussen de palmen. Met onze voeten bijna in het zand genoten we van een heerlijke lunch en een koud drankje, terwijl we uitkeken over de baai. Het zijn juist dit soort eenvoudige plekjes die een reis onvergetelijk maken. Geen luxe, maar puur genieten van de omgeving.
Lekker relaxt eten (en drinken)Heerlijke idyllische stranden
Aan het einde van de middag zette de boot koers terug naar Abraão. De zon zakte langzaam achter de groene heuvels en kleurde de baai goud. Met een koud wijntje in de hand sloten we opnieuw een prachtige dag af. Ilha Grande bleek misschien drukker dan verwacht, maar de combinatie van tropische stranden, glashelder water en een ontspannen eilandsfeer maakte ook deze dag weer meer dan de moeite waard. Soms draait reizen niet om het vinden van de rustigste plek, maar om samen genieten van alles wat een bestemming te bieden heeft.
We lopen langzaam richting het einde van onze vakantie. Maar voordat we terugkeren naar het drukke Nederland, genieten we eerst nog een paar dagen van de rust op Ilha Grande.
Na de hectiek van Rio voelt dit eiland als een compleet andere wereld. Zodra de boot aanmeert merk je het meteen, geen auto’s, geen brommers, alleen zandwegen, kasseien, wandelaars, fietsen en af en toe een kruiwagen die boodschappen of koffers vervoert. Het leven gaat hier een paar versnellingen langzamer.
Langs het water ligt een gezellige boulevard met kleine cafés, restaurantjes en winkeltjes. Alles is heerlijk kleinschalig. Er zijn toeristen, maar precies genoeg om het levendig te houden zonder dat het massaal aanvoelt.
Misschien is dit voor sommige mensen veel te rustig en kiezen zij liever voor een bruisende badplaats met discotheken, bekende DJ’s en volop vertier. Voor ons is dit juist de perfecte afsluiting van een prachtige reis door Brazilië. Nog even genieten van de rust, de natuur en het eilandleven, voordat we straks weer teruggaan naar de dagelijkse drukte.
Stalletjes op de “boulevard”
We hebben vandaag vooral het dorp Vila do Abraão verkend. Geen grootse bezienswaardigheden, maar juist de sfeer maakt deze plek bijzonder. Kleurrijke straatkunst, kleine barretjes en de vele restaurantjes, surfshops, een gezellig kerkje en overal de groene bergen die als een decor om het dorp heen liggen. Het voelt alsof de jungle letterlijk tot aan de voordeur komt.
Knusse winkeltjesKnusse winkeltjes
Ilha Grande kent een bijzondere geschiedenis. Ooit stond het eiland bekend om de zwaarbeveiligde gevangenis die hier was gevestigd. Tegenwoordig is daar niets meer van te merken. Het eiland is grotendeels beschermd natuurgebied en staat juist bekend om zijn ongerepte regenwoud, tientallen stranden en kristalheldere baaien. Niet voor niets wordt Ilha Grande door veel Brazilianen gezien als een van de mooiste eilanden van het land.
Street ArtOveral barretjes waar lekkere Caipirinha wordt gemaakt
Wat ons vooral opviel is de ontspannen sfeer. Niemand lijkt zich druk te maken, iedereen groet elkaar en het leven speelt zich af op straat en langs het water. Aan het eind van de middag nog even langs het strand gelopen terwijl de zon langzaam achter de groene bergen verdween.
Zandpaadjes als wegen
Een heerlijke eerste kennismaking met een eiland waar de klok nét iets langzamer lijkt te tikken. Morgen gaan we de natuur verder ontdekken.
Na de rust en natuur van de Amazone kwamen we aan in het bruisende Rio de Janeiro. Een stad die wereldwijd bekendstaat om haar spectaculaire ligging tussen de oceaan, tropische bergen en uitgestrekte zandstranden. Niet voor niets draagt Rio de bijnaam Cidade Maravilhosa vertaald als de “Wonderlijke Stad”. En al snel ontdekten we waarom.
Praia Vermelha
Onze eerste kennismaking met Rio begon op de fiets. Samen met een lokale gids verkenden we de stad op een ontspannen manier. Al fietsend over de wereldberoemde boulevard van Copacabana genoten we van het uitzicht op de eindeloze stranden, de karakteristieke zwart-witte mozaïekbestrating en de levendige sfeer. Overal waren mensen aan het hardlopen, beachvolleyballen, surfen of simpelweg aan het genieten van de zon. Tijdens de tocht reden we ook door verschillende wijken en kregen we een mooi beeld van het dagelijks leven in deze miljoenenstad. De gids vertelde onderweg over de geschiedenis en het dagelijks leven in Rio, waardoor we de stad direct beter leerden kennen.
Uitzicht op suikerbroodbergPraia Vermelha
De favelatour stond voor ons hoog op het lijstje, omdat je hiermee een heel andere kant van Rio leert kennen dan de bekende stranden en iconische bezienswaardigheden. Onder begeleiding van een lokale gids zouden we door de smalle straatjes en steegjes wandelen, meer leren over de geschiedenis van de gemeenschap en kennismaken met het dagelijkse leven van de bewoners. Juist dat persoonlijke verhaal en het contact met de lokale bevolking maken een favelabezoek zo bijzonder.
Favela
Helaas verliep de dag anders dan gepland. Na ongeveer een half uur werd de tour vanwege onvoorziene weersomstandigheden stilgelegd en kon deze niet worden voortgezet. Natuurlijk was dat een teleurstelling, maar veiligheid gaat altijd voor. We hebben daardoor slechts een kleine indruk gekregen van het leven in de favela, wat ons alleen maar nieuwsgieriger heeft gemaakt om dit bijzondere deel van Rio ooit nog eens uitgebreider te ontdekken.
Favela
De volgende dag begonnen we met een bezoek aan de beroemde Escadaria Selarón. Deze kleurrijke trap is het levenswerk van de Chileense kunstenaar Jorge Selarón en bestaat uit meer dan 2.000 tegels uit ruim zestig landen. Terwijl we rustig omhoog liepen, ontdekten we tussen alle mozaïeken zelfs een tegel uit Zeeland. Dat hadden we totaal niet verwacht en maakte het bezoek voor ons extra bijzonder.
Escadaria SelarónZeeland in Rio
Na de kleurrijke Selarón-trappen vervolgden we onze route naar misschien wel het bekendste symbool van Brazilië: Christus de Verlosser (Cristo Redentor). Via een schilderachtige rit door het uitgestrekte Tijuca National Park, het grootste stedelijke regenwoud ter wereld, bereikten we de top van de Corcovado. Alleen de tocht omhoog is al een belevenis, met steeds mooiere doorkijkjes over de stad en de omliggende bergen.
Cristo RedentorCristo Redentor
Boven aangekomen staat het imposante Christusbeeld letterlijk met open armen over Rio de Janeiro uit te kijken. Het monument is inclusief sokkel ongeveer 38 meter hoog, heeft een armspanwijdte van 28 meter en werd in 1931 officieel geopend. In 2007 werd Cristo Redentor verkozen tot één van de Zeven Nieuwe Wereldwonderen, een titel die het deelt met iconen als Machu Picchu, Petra en de Chinese Muur.
Cristo Redentor
Het uitzicht vanaf de Corcovado is minstens zo indrukwekkend als het beeld zelf. Vanaf ruim 700 meter hoogte ontvouwt zich een adembenemend panorama over Rio de Janeiro. Je kijkt uit over de stranden van Copacabana en Ipanema, de Suikerbroodberg, de Guanabara-baai, het Maracanã-stadion, de Rodrigo de Freitas-lagune en de Atlantische Oceaan. Pas vanaf dit punt besef je echt hoe bijzonder Rio is gebouwd: een wereldstad die wordt omringd door tropisch regenwoud, steile granieten bergtoppen en uitgestrekte stranden.
Uitzicht vanaf Cristo Redentor
Ondanks de vele bezoekers hangt er boven op de Corcovado een bijzondere sfeer. Mensen uit alle windstreken kijken vol bewondering omhoog naar het iconische beeld of genieten in stilte van het uitzicht. Het is zo’n plek die je vaak op foto’s ziet, maar die in werkelijkheid nóg indrukwekkender blijkt te zijn. Voor ons was het zonder twijfel één van de absolute hoogtepunten van onze reis door Brazilië.
Na dit indrukwekkende bezoek vervolgden we onze route naar de Suikerbroodberg (Pão de Açúcar), misschien wel het mooiste uitkijkpunt van Rio de Janeiro. Met de iconische kabelbaan maakten we in twee etappes de oversteek: eerst naar de Morro da Urca en vervolgens naar de top van de Suikerbroodberg, op bijna 400 meter hoogte. Tijdens de rit wordt het uitzicht steeds indrukwekkender. Eenmaal boven ontvouwt zich een adembenemend panorama over de Guanabara-baai, de stranden van Copacabana en Botafogo, de Corcovado met het Christusbeeld en de Atlantische Oceaan. Vanaf hier wordt pas echt duidelijk waarom Rio de Janeiro tot de mooiste steden ter wereld wordt gerekend.
SuikerbroodbergKabelbaan naar de Suikerbroodberg
Voor mij had deze plek nog een extra bijzondere betekenis. Al sinds ik als jongen de James Bond-films keek, wilde ik hier ooit naartoe. De spectaculaire scènes van Moonraker uit 1979, die zich afspelen bij de kabelbaan van de Suikerbroodberg, maakten destijds enorme indruk. Om nu, zoveel jaren later, zelf in diezelfde kabelbaan te staan en uit te kijken over precies hetzelfde landschap voelde bijna onwerkelijk. Sommige plekken maken hun reputatie volledig waar, en de Suikerbroodberg is daar zonder twijfel één van. Het was een moment waar ik jarenlang naar heb uitgekeken en gehoopt had ooit zelf te mogen ervaren, vandaag was dat moment.
Uitzicht vanaf Suikerbroodberg
Rio de Janeiro heeft ons in korte tijd enorm verrast. De combinatie van indrukwekkende natuur, iconische bezienswaardigheden, kleurrijke cultuur en de ontspannen levensstijl maakt deze stad werkelijk uniek. Of je nu over de boulevard fietst, uitkijkt vanaf de Corcovado of de zon ziet ondergaan op de Suikerbroodberg, overal voel je waarom Rio voor zoveel reizigers één van de mooiste steden ter wereld is. Voor ons was het zonder twijfel één van de absolute hoogtepunten van onze reis door Brazilië.
Na dagen vol varen en wandelen was het tijd voor misschien wel de meest bijzondere ervaring van onze Amazone-reis, een nacht in een bush camp, midden in het regenwoud.
Onze bush camp
Geen kamers. Geen airco. Geen wifi. Alleen een eenvoudig afdak met hangmatten, beschermd door een klamboe. Terug naar de basis.
Onze hangmatten waarin we de nacht zullen doorbrengen
Samen met onze gids maakten we het avondeten klaar zoals dat hier traditiegetrouw gebeurt. Hele kippen worden aan houten spiesen boven een open vuur geroosterd terwijl grote bananenbladeren dienst doen als borden. Geen luxe, maar puur en toch verrassend smaakvol. Juist doordat alles met zo weinig middelen wordt gedaan, krijg je veel respect voor de mensen die hier leven en precies weten hoe ze de jungle in hun voordeel kunnen gebruiken.
Geroosterde kipZiet er smakelijk uit….. toch?
Ook het sanitair was even back to basic. Een eenvoudig jungletoilet, gebouwd van gevlochten palmbladeren, zonder enige vorm van comfort. Maar na een paar uur in het regenwoud merk je snel dat luxe ineens een heel andere betekenis krijgt. Wel goed op je telefoon letten want weg is weg!
De poepdoos
Toen de zon onderging veranderde de jungle compleet. Waar het overdag nog relatief rustig leek, kwam het regenwoud ’s nachts pas echt tot leven. Krekels, kikkers, vogels, apen en talloze andere dieren vormden samen een oorverdovend concert. Bij elk onbekend geluid vroegen we ons af wat er nu weer vlak naast ons door de bladeren bewoog. Slapen bleek dan ook een grotere uitdaging dan we vooraf hadden gedacht. Niet alleen door de warmte en de hangmat, maar vooral doordat de jungle simpelweg nooit stil is.
Onder het muskietennetOnder het muskietennet
En toch… juist dát maakte deze nacht zo bijzonder. Je voelt je klein, kwetsbaar en tegelijkertijd ontzettend bevoorrecht dat je op zo’n plek mag overnachten. Ver weg van de bewoonde wereld, zonder afleiding, volledig overgeleverd aan het ritme en met name de geluiden van de Amazone.
Soms zit een avontuur niet in wat je ziet, maar in hoe je het beleeft. Deze nacht was daar een perfect voorbeeld van.
Na de wandeling even uitrusten en genieten van de omgeving
Hiermee komt een einde aan een onvergetelijk hoofdstuk van onze reis door de Amazone. We verruilen het ongerepte regenwoud voor het bruisende Rio de Janeiro. Even geen junglegeluiden, hangmatten en kampvuren, maar samba, stranden, drukte, Braziliaanse cultuur… en stiekem kijken we nu ook wel uit naar een goede hamburger of lekkere pizza of pasta.
Sommige momenten zijn nauwelijks in woorden te vangen. Midden in het donkere water van de Amazone kwamen de roze rivierdolfijnen nieuwsgierig steeds dichterbij. Geen show, geen kunstje, maar pure nieuwsgierigheid van deze bijzondere dieren. Ze cirkelden rustig om ons heen, kwamen even boven om adem te halen en verdwenen vervolgens weer geruisloos in het water.
Rivier dolfijn
Een ervaring die je stil maakt. Niet alleen door de schoonheid van deze unieke dolfijnen, maar ook door de wetenschap dat je je in een van de meest bijzondere ecosystemen ter wereld bevindt.
Rustig de boel verkennen
En terwijl we dit nog laten bezinken, trekken we zo onze wandelschoenen aan voor de volgende stap van dit avontuur, een jungle walk (en overnachting), diep het regenwoud in. Op zoek naar alles wat de Amazone nog meer voor ons in petto heeft
Lekker zwemmen in de rivier tussen de dolfijnen (en piranha’s)
Tijdens ons verblijf in de Amazone bezochten we een lokale familie. Ze wonen diep in het regenwoud en proberen met hard werken een klein inkomen te verdienen. School is geen optie dat is te ver weg. Eén van hun weinige inkomstenbronnen is het verwerken van de wortels van cassave tot meel, waar vervolgens allerlei producten van worden gemaakt die tegen bodemprijzen worden verkocht. Het maken van het product is een zwaar en tijdrovend proces dat nog altijd grotendeels met de hand gebeurt. Hiermee genereren ze net genoeg inkomsten voor hun basis levensonderhoud zoals brandstof voor de motor van de boot, wat kleding en wat noodzakelijke ingrediënten voor het eten. De rest komt van eigen bodem een hard en eenvoudig bestaan.
Eenvoudige woning op palenDe keuken
Hun geschiedenis is er één die veel families hier delen. Ooit kwamen hun voorouders naar dit gebied vanwege de bloeiende rubberindustrie. Toen die instortte, verdwenen de banen en de voorzieningen. Wat achterbleef waren kleine gemeenschappen die zich noodgedwongen zelf moesten redden. Tot op de dag van vandaag leven veel gezinnen hier in diepe armoede, ver weg van onderwijs, gezondheidszorg en andere basisvoorzieningen die voor ons zo vanzelfsprekend zijn.
Oma met huisdierHet aanrecht
Wat ons het meest raakte, was het contrast. Mensen die zo weinig bezitten, maar toch alles delen wat ze hebben. Een eenvoudige maaltijd, een glimlach en oprechte gastvrijheid. Geen luxe, geen zekerheden, maar wel een enorme veerkracht.
De piranha soepDe water voorziening
De Amazone is voor veel mensen een ongerept natuurgebied vol bijzondere dieren en planten. Maar achter die prachtige natuur schuilt ook een wereld van mensen die elke dag keihard moeten werken om simpelweg rond te komen. Dat maakt misschien nog wel de meeste indruk.
Hard werken voor een beetje inkomsten
Voor ons zit het bezoek erop, maar het avontuur gaat verder. We maken ons op voor een nacht midden in de jungle. Zonder comfort, omringd door de geluiden van het regenwoud. Spannend? Zeker. Maar ook een ervaring waar we enorm naar uitkijken.
Na een magische zonsopkomst was het tijd om de boot achter ons te laten en de Amazone van dichtbij te ervaren. Niet vanaf het water, maar dwars door de jungle.
Jungle
Al na een paar minuten merk je dat de Amazone een compleet andere wereld is. De lucht is warm en vochtig, overal klinkt geritsel en gekwetter en tussen het dichte bladerdak vinden slechts een paar zonnestralen hun weg naar de bosbodem. Je kijkt voortdurend om je heen, maar hoe langer je kijkt, hoe meer je beseft dat je waarschijnlijk nog geen tien procent ziet van wat er allemaal leeft.
Jungle
Onze gids wist werkelijk overal iets over te vertellen. Welke planten en vruchten te eten zijn, welke beter met rust gelaten kunnen worden en hoe de jungle zichzelf voortdurend in leven houdt. Hier is niets toevallig. Alles heeft een functie en alles is met elkaar verbonden.
Jungle
Het absolute hoogtepunt van de wandeling waren zonder twijfel de gigantische bomen van het primaire regenwoud (oerwoud). Pas wanneer je er pal naast staat, besef je hoe nietig een mens eigenlijk is. Sommige bomen zijn honderden jaren oud en torenen tientallen meters boven de rest van het bos uit en sommige zijn wel 60 tot 80 meter hoog. Ze hebben stormen, overstromingen en generaties mensen overleefd. Terwijl wij omhoog stonden te kijken tot onze nek begon te protesteren, leken zij zich niets van onze aanwezigheid aan te trekken.
Jungle
Ook de lianen maakten indruk. Sommige zijn zo dik als een arm en slingeren zich tientallen meters omhoog, op zoek naar het licht. Onze gids vertelde lachend dat Tarzan het technisch gezien best aardig bekeken had… al ziet het er in het echt toch net iets minder comfortabel uit.
Immense bomen van wel 60 tot 80 meter
Wat misschien nog wel het meest bijzonder was, was de rust. Natuurlijk hoor je overal geluiden, maar het is een heel ander soort stilte dan wij thuis kennen. Geen verkeer, geen machines, geen achtergrondgeluid. Alleen vogels, insecten, het ritselen van bladeren en af en toe iets waarvan je maar hoopt dat het snel weer de andere kant op loopt.
Oerbomen
Het mooiste moment van de wandeling kwam misschien wel toen we stil stonden tussen al dat groen. Ver weg van telefoons, drukte en alle dagelijkse bezigheden. Gewoon samen midden in het grootste regenwoud op aarde. Dat zijn van die momenten waarvan je hoopt dat ze nog heel lang blijven hangen.
Aandachtig luisteren naar de gids
Iedere stap door de jungle maakt duidelijk hoe ongelooflijk rijk dit ecosysteem is. Van de enorme woudreuzen tot de kleinste planten op de bosbodem; alles leeft, groeit en concurreert om dat ene beetje zonlicht.
Wat een diameter
Na een paar uur stapten we weer terug in de boot. Moe, bezweet en een paar muggenbeten rijker, maar vooral met enorm veel respect voor dit indrukwekkende regenwoud.
Ongelooflijke bomen
De Amazone laat zich niet vangen in een foto of een filmpje (al geven de foto’s best een aardige indruk) Je moet haar ruiken, horen, voelen en vooral beleven. Pas dan begrijp je waarom dit regenwoud al zo lang tot onze grootste reisdromen behoorde.
De wekker ging vandaag nog vóór zonsopkomst. Normaal gesproken niet mijn favoriete tijdstip, maar als je ergens vroeg voor op wilt staan, dan is het wel hiervoor.
In alle stilte gleed onze boot over het spiegelgladde water. De Amazone lag nog verscholen onder een dikke deken van mist. Langzaam braken de eerste zonnestralen door het wolkendek en veranderde het landschap minuut voor minuut. Alsof iemand heel voorzichtig de dimmer omhoog draaide.
De mist hangt nog in de jungle
Het enige wat je hoorde was het geroep van vogels en het zachte geplons van de boot. Geen verkeer, geen telefoons, geen haast… alleen de jungle die langzaam wakker werd.
De mist hangt nog in de jungle
Even later won de zon definitief van de mist en kleurde de rivier goudgeel. Zo’n moment waarop iedereen automatisch stil wordt en alleen nog om zich heen kijkt. Geen spectaculaire show, maar juist de eenvoud maakte het bijzonder.
Prachtige zonsopkomst
Na al die jaren dromen van de Amazone kunnen we wel zeggen, dit was zo’n ochtend die je niet snel meer vergeet. Soms hoeft de natuur helemaal niet uit te pakken met spektakel. Juist de rust maakt de grootste indruk.
