Dag 7: Cowboy voor een ochtend in de Pantanal

22 juli 2026

Vanmorgen stond er een activiteit op het programma waar ik stiekem best nieuwsgierig naar was namelijk Cattle Driving. Oftewel, samen met de lokale cowboys te paard de enorme rundveestapels door de Pantanal begeleiden.

Voor mij begon het avontuur al bijzonder. Na 51 jaar zat ik nu voor het eerst op een paard. Eerlijk gezegd ben ik altijd van mening geweest dat paarden vooral geschikt zijn voor stoofvlees en rookvlees. Maar goed, als je in de Pantanal bent, moet je sommige vooroordelen gewoon even parkeren.

Na een korte uitleg kregen we allemaal een paard toegewezen. Tot mijn verrassing bleek dat een stuk minder moeilijk dan ik vooraf had gedacht. De paarden zijn ontzettend rustig, weten precies wat ze moeten doen en lijken de route beter te kennen dan hun berijders. Dat gaf al snel vertrouwen en voor ik het wist reden we midden tussen honderden witte runderen.

Het was geen wilde achtervolging zoals je die in westernfilms ziet. Integendeel. Alles ging rustig en gecontroleerd. De cowboys stuurden de kudde met minimale aanwijzingen, terwijl de paarden bijna vanzelf hun werk deden. Het was juist die rust die zoveel indruk maakte. Overal om ons heen liepen koeien met hun kalveren, nieuwsgierig kijkend naar die groep toeristen die dacht even cowboy te zijn.

Het landschap maakte het plaatje compleet. Een enorme open vlakte, afgewisseld met kleine bosjes, een lucht vol indrukwekkende stapelwolken en af en toe een zonnestraal die door het wolkendek brak. Een decor dat bijna te mooi leek om echt te zijn.

Onderweg genoten we niet alleen van de kuddes, maar zagen we ook weer volop vogels. En alsof de Pantanal ons eraan wilde herinneren dat je hier altijd moet blijven opletten, want langs een waterkant lag ineens een kaaiman rustig in het water. Voor hem leek het allemaal de normaalste zaak van de wereld.

Na een paar uur in het zadel stapten we weer af. En eerlijk is eerlijk… ik had vooraf verwacht dat ik na tien minuten spijt zou krijgen. Maar het tegendeel bleek waar. Misschien zijn paarden toch niet alleen geschikt voor op het bord. Al blijf ik daar voorlopig nog een klein slagje om de arm houden.

Een prachtige ochtend waarin we voor even onderdeel mochten zijn van het dagelijkse leven op een Braziliaanse fazenda. Geen show voor toeristen, maar gewoon zoals het hier al generaties lang gebeurt. Vanmiddag gaan we op Piranha’s vissen ben benieuwd…..

Dag 6: Van Bonito naar de Pantanal

22 juli 2026

Na twee fantastische dagen in Bonito was het tijd om koers te zetten naar een nieuw bestemming van onze reis, de Pantanal. Dit uitgestrekte natuurgebied stond al lange tijd hoog op ons verlanglijstje. Na het ontbijt pakten we onze spullen in, namen afscheid van Bonito en stapten in de auto voor de rit richting Aquidauana, de toegangspoort tot de zuidelijke Pantanal.

Al snel veranderde het landschap. De groene omgeving rondom Bonito maakte plaats voor uitgestrekte graslanden, grote fazenda’s en eindeloze vergezichten. De wegen werden steeds rustiger en onderweg kwamen we regelmatig vee, paarden en karakteristieke boerderijen tegen. Het gevoel dat we een heel ander deel van Brazilië binnenreden werd met iedere kilometer sterker.

Asfalt maakt plaats voor uitgestrekte gravelwegen

Halverwege de rit maakten we een korte stop in Aquidauana. Bij een eenvoudige lokale eetgelegenheid genoten we van een paar typisch Braziliaanse snacks, versgebakken, pastel de feira, coxinha en hartige broodjes. Geen luxe, maar erg lekker en juist dat maakt zo’n tussenstop leuk. Even de benen strekken, iets eten en de lokale sfeer proeven voordat we onze reis richting de Pantanal vervolgden.

Na Aquidauana veranderde de route opnieuw. Het asfalt maakte plaats voor brede zand- en gravelwegen. De omgeving werd nog weidser en de natuur begon steeds nadrukkelijker de hoofdrol op te eisen. Onderweg passeerden we een groep ruiters te paard, een prachtig tafereel dat direct deed denken aan de pantaneiros, de cowboys van de Pantanal. Hier lijkt het leven nog altijd nauw verbonden met de natuur en het ritme van het land.

Rond 13.30 uur bereikten we Pousada Pantaneira Pequi, onze uitvalsbasis voor de komende dagen. De sfeervolle lodge ligt midden in het groen en straalt direct rust uit. De witte gebouwen met hun blauwe veranda’s, de tropische tuin en het uitnodigende zwembad vormden een warm welkom na de autorit. Nadat we hadden ingecheckt en onze bagage naar de kamer hadden gebracht, namen we rustig de tijd om het terrein van de lodge te verkennen. Vrijwel direct werden we begroet door het luide geroep van de blauwgele ara’s, die zich overal rondom de pousada lieten zien. Ook de indrukwekkende hyacintara’s waren hier regelmatig te bewonderen. Nog voordat onze eerste activiteit begon, voelden we dat wildlife hier simpelweg onderdeel is van het dagelijks leven.

Omdat we onderweg in Aquidauana al hadden geluncht, konden we al snel deelnemen aan onze eerste begeleide wandeling. Al na korte tijd werd duidelijk waarom de Pantanal bekendstaat als een van de beste gebieden ter wereld om wildlife te observeren. Een kleurrijke toekan liet zich prachtig fotograferen terwijl hij rustig tussen de takken zat. Niet veel later volgde een van de hoogtepunten van de middag een reuzenmiereneter kruiste ons pad. Op zijn gemak liep hij door de begroeiing, volledig geconcentreerd op zijn zoektocht naar voedsel en totaal niet onder de indruk van onze aanwezigheid. Het was een bijzonder moment om dit iconische dier van zo dichtbij in zijn natuurlijke leefomgeving te kunnen observeren.

Tijdens de wandeling kwamen we ook een grote teju tegen. De imposante hagedis lag rustig op een open plek en leek zich nauwelijks te storen aan onze aanwezigheid. Daardoor kregen we alle tijd om het dier goed te bekijken en natuurlijk een paar mooie foto’s te maken. Het blijft bijzonder om zo’n reptiel gewoon in zijn natuurlijke leefomgeving tegen te komen.

Wat ons vooral opviel, was hoe vanzelfsprekend de natuur hier deel uitmaakt van het dagelijks leven. Je hoeft niet uren op safari om bijzondere dieren te zien, rondom de lodge begint het avontuur al. Achter iedere boom of bocht lijkt weer een nieuwe verrassing te wachten. Dat maakt iedere wandeling spannend en zorgt ervoor dat je voortdurend om je heen blijft kijken.

Onze eerste kennismaking met de Pantanal heeft alle verwachtingen overtroffen. Waar Bonito vooral indruk maakte met kristalheldere rivieren en de onderwaterwereld, laat de Pantanal zich direct van een heel andere kant zien, uitgestrekt en boordevol leven. De eerste middag alleen al leverde prachtige ontmoetingen op met blauwgele ara’s, hyacintara’s, een toekan, een reuzenmiereneter en een teju. Een veelbelovend begin van ons verblijf in een van de mooiste natuurgebieden van Zuid-Amerika.

Dag 5: Zweven tussen vissen en vliegen met de ara’s

21 juli 2026

Sommige dagen zijn lastig in woorden te vatten. Vandaag was zo’n dag.

Eerlijk is eerlijk: vooraf vroegen we ons af of snorkelen nu écht zo bijzonder kon zijn. We hadden immers al vaker een snorkel op gehad tijdens vakanties. Maar Rio da Prata bewees al binnen een paar minuten het tegendeel.

Na een korte wandeling door het bos bereikten we de bron van de rivier. Zodra we het water in stapten, leek het alsof we een andere wereld binnen gingen. Het water was zó helder dat je bijna vergat dat je onder water was. Boomwortels, stenen en vissen leken te zweven in de ruimte. Alles was haarscherp zichtbaar.

Na een korte uitleg dreven we bijna twee kilometer met de stroming mee. Zwemmen hoefde nauwelijks; de rivier nam ons vanzelf mee. Onderweg passeerden we grote scholen kleurrijke vissen die zich niets van onze aanwezigheid aantrokken. Ze zwommen soms letterlijk op een paar centimeter afstand langs ons heen. Het voelde alsof we door een gigantisch natuurlijk aquarium dreven, midden in de Braziliaanse natuur.

We twijfelden vooraf nog of we de onderwaterfoto’s zouden laten maken. Achteraf bleek dat misschien wel de beste keuze van de dag. Geen enkele telefoon had deze ervaring zo mooi kunnen vastleggen. De beelden brengen precies terug hoe bijzonder het was om door dit kristalheldere water te zweven.

Na de lunch stond een totaal andere natuurervaring op het programma. We reden naar Buraco das Araras, een enorme ingestorte grot die inmiddels is uitgegroeid tot een veilig leefgebied voor tientallen rode ara’s.

Nog voordat we de rand van de krater bereikten, hoorden we hun karakteristieke geroep al door het bos galmen. Niet veel later vlogen de eerste ara’s sierlijk boven ons hoofd. Hun felrode veren staken prachtig af tegen de blauwe lucht. We zagen koppels die samen uit hun nest kwamen, vogels die hoog boven de krater cirkelden en andere die rustig op een tak bleven zitten. Het was bijzonder om deze iconische vogels niet in een dierentuin, maar gewoon in hun natuurlijke leefomgeving te zien.

Terug in Bonito sloten we de dag af met een heerlijk diner bij Beco da Arte. Terwijl de foto’s van de dag voorbij kwamen, beseften we pas echt hoeveel indrukken we in één dag hadden opgedaan.

Gisteren vroegen we ons nog af of snorkelen wel zo bijzonder kon zijn. Vandaag hebben we ons antwoord gekregen. Soms zijn het juist de ervaringen waar je vooraf de minste verwachtingen van hebt, die uiteindelijk de meeste indruk maken.

Morgen verruilen we het heldere water van Bonito voor de uitgestrekte wetlands van de Pantanal. We zijn benieuwd welk avontuur daar weer op ons wacht.

Dag 4: Van Campo Grande naar het paradijs van Bonito

20 juli 2026

Na een goede nachtrust in Campo Grande begonnen we vandaag aan het volgende hoofdstuk van onze reis. Op de luchthaven haalden we onze huurauto op bij Localiza: een splinternieuwe Fiat Fastback Audace. Een comfortabele auto die ons de komende dagen door de prachtige natuur van de deelstaat Mato Grosso do Sul zal brengen.

De rit naar Bonito duurde ongeveer vier uur en voerde ons door een verrassend landschap. Kilometerslang reden we langs uitgestrekte maïsvelden die zich tot aan de horizon uitstrekten. Af en toe passeerden we een fazenda of een klein dorpje, maar verder was het vooral de rust en de enorme ruimte die indruk maakten. Het laat goed zien hoe belangrijk de landbouw voor deze regio is.

Onderweg maakten we een korte tussenstop in Sidrolândia, een gezellig plaatsje waar we nog wat kleine boodschappen deden. Tijd voor een lunch was het ook, en daarvoor schoven we aan bij Churrascaria e Restaurante do Ganso. Dit populaire wegrestaurant is een begrip in de regio en staat bekend om zijn uitgebreide Braziliaanse buffet en heerlijke churrasco. Geen luxe of poespas, maar juist een authentieke plek waar veel locals, vrachtwagenchauffeurs en reizigers samenkomen. Precies het soort restaurant waar je onderweg hoopt terecht te komen en een ideale tussenstop voordat we onze reis naar Bonito vervolgden.

Bij aankomst in Bonito maakten we eerst een stop bij Bonito Way, het lokale reisbureau waar onze excursies voor de komende dagen worden geregeld. We haalden onze vouchers op, kregen de laatste praktische informatie en keken alvast uit naar alles wat ons hier te wachten staat.

Aan het einde van de middag reden we door naar Pousada Olho d’Água, onze accommodatie voor de komende nachten. Geen luxe resort, maar een kleinschalige en sfeervolle pousada, verscholen tussen het groen. De rustige omgeving en de tropische tuin zorgen direct voor een ontspannen vakantiesfeer. Hier installeerden we ons op ons gemak en keken we de finale van het wereldkampioenschap voetbal. Daarna was het vooral tijd om even te genieten van de rust en op te laden voor de avonturen die nog komen.

Morgen staat een bijzondere dag op het programma. We beginnen met een snorkeltocht in het kristalheldere water van de Rio da Prata, waar we al drijvend tussen kleurrijke vissen de indrukwekkende onderwaterwereld van Bonito ontdekken. Later bezoeken we de Buraco das Araras, een enorme zinkgat waar tientallen rood-blauwe ara’s vrij rondvliegen. Twee excursies waar we enorm naar uitkijken en die Bonito tot een van de mooiste natuurbestemmingen van Brazilië maken.

Dag 3: Van de watervallen naar de Pantanal

18 juli 2026

Na een paar onvergetelijke dagen bij de imposante Iguaçu-watervallen was het vandaag tijd om verder te reizen. We namen afscheid van Foz do Iguaçu en stapten aan boord van een LATAM-vlucht richting São Paulo en vervolgens naar Campo Grande, de toegangspoort tot de Pantanal.

Zoals zo vaak begint een nieuwe bestemming eigenlijk al op het vliegveld. Terwijl we vanaf de gate de bedrijvigheid op het platform bekeken, groeide de nieuwsgierigheid naar wat ons te wachten stond. Niet veel later stegen we op en verdwenen de groene bossen en de omgeving van de watervallen langzaam onder ons.

Aan het einde van de middag landden we in Campo Grande. Daarmee lieten we de wereldberoemde watervallen achter ons en begon een nieuw hoofdstuk van onze reis. De komende dagen verruilen we het bulderende water voor de rust, ruimte en bijzondere natuur van de Pantanal en Bonito.

De dag sloten we af met een diner bij Nativas Grill, een traditionele Braziliaanse churrascaria. Vanaf het eerste moment werden we gastvrij ontvangen en maakten we kennis met de beroemde Braziliaanse barbecuecultuur. Aan tafel volgde een eindeloze optocht van heerlijk gegrild vlees, geserveerd door de passadores, terwijl het uitgebreide salade- en warmbuffet voor volop afwisseling zorgde.

Het vlees wordt door passadores aan tafel geserveerd

De ontspannen sfeer, de uitstekende kwaliteit van het eten en de vriendelijke bediening maakten dit tot een heerlijke afsluiting van een reisdag. Morgen halen we de huurauto op en vervolgen onze weg richting Bonita en de Panatal……… Moe, maar voldaan, kijken we uit naar het volgende avontuur dat morgen op ons wacht.

Naast heerlijk vlees worden er ook super lekkere cocktails geserveerd

Dag 2: Foz do Iguaçu, een dag vol natuurgeweld

17 juli 2026

De wekker ging vroeg. Om 06.00 uur vertrokken we richting de Argentijnse zijde van de Iguazú-watervallen. Het was een bewuste keuze om vroeg op pad te gaan; niet alleen om de drukte voor te zijn, maar ook om optimaal van de koele ochtend en het zachte licht te profiteren.

Na een korte grensovergang ontvouwde zich een van de indrukwekkendste natuurgebieden ter wereld. Via kilometers aan wandelpaden en loopbruggen liepen we dwars door het subtropische regenwoud. Onderweg werden we verrast door kleurrijke vogels en nieuwsgierige neusberen, terwijl het constante gerommel van het vallende water steeds luider werd.

Het hoogtepunt van de ochtend was zonder twijfel Garganta del Diablo – de Duivelskeel. Vanaf het uitkijkplatform sta je letterlijk aan de rand van een kolkende afgrond waar miljoenen liters water per seconde met oorverdovend geweld naar beneden storten. De nevel was zo dicht dat we regelmatig volledig werden natgesproeid, terwijl regenbogen verschenen en weer verdwenen in het zonlicht.

Na een intensieve ochtend reden we rond 13.00 uur terug naar Brazilië om ook de Braziliaanse zijde van de watervallen te bezoeken.

Waar de Argentijnse kant je midden ín de watervallen brengt, biedt de Braziliaanse zijde juist het grote geheel. Vanaf de panoramische wandelpaden ontvouwde zich een spectaculair uitzicht over vrijwel het complete watervallencomplex. Pas vanaf deze kant wordt echt duidelijk hoe gigantisch Iguazú is. Tientallen watervallen storten tegelijkertijd de diepte in, omgeven door een ongerept regenwoud en voortdurend omhuld door wolken van waternevel.

Iguazú-watervallen zeik nat van de nevel

Iguazú-watervallen, loopbrug, wat een geweld

Het absolute slotstuk was de wandeling tot vlak naast de Duivelskeel. Hier sta je zo dicht op het vallende water dat de kracht ervan letterlijk voelbaar is. Het donderende geluid, de opspattende nevel en de regenbogen maakten dit tot een onvergetelijke afsluiting van een indrukwekkende dag.

En alsof Brazilië ons nog een laatste cadeautje wilde geven, wachtte bij terugkomst in het hotel een langverwachte verrassing: onze zoekgeraakte bagage was eindelijk gearriveerd. Na alle improvisatie van de eerste dag voelde het alsof de vakantie nu écht kon beginnen.

Dag 1: Foz do Iguaçu, Brazilië – Een avontuur begint niet altijd volgens plan

16 juli 2026

Na een lange reis landden we eindelijk in Foz do Iguaçu, het startpunt van onze rondreis door Brazilië. De eerste dag begon helaas niet zoals gehoopt. Bij aankomst bleek de bagage van twee reisgenoten, LC en Thijs, niet te zijn meegekomen. Een flinke tegenvaller, zeker wanneer je aan het begin staat van een reis waar je al maanden naar uitkijkt.

Na het melden van de vermiste bagage en een nachtje slapen besloten we ons niet uit het veld te laten slaan. We reden naar Catuaí Palladium Shopping Center, een van de grootste winkelcentra van de regio. Hier werden de eerste noodzakelijke kleding, toiletartikelen en andere benodigdheden gekocht, zodat de vakantie ondanks alles gewoon kon beginnen. Achteraf gezien was het eigenlijk ook meteen een leuke eerste kennismaking met het dagelijkse leven in Brazilië.

Met de praktische zaken achter de rug was het tijd voor waar we echt voor gekomen waren. In de middag reden we naar het basiskamp van Aguaray Eco Sports, verscholen aan de rand van het Atlantisch regenwoud. Geen groot bezoekerscentrum of drukke parkeerplaats, maar een kleinschalige locatie midden in de natuur waar de tijd lijkt stil te staan.

Na een korte uitleg van onze gids volgde een wandeling over smalle bospaden. Het zonlicht vond zijn weg door het dichte bladerdak en overal klonk het geluid van stromend water en zingende vogels. Kleurrijke houten wegwijzers wezen ons de route naar verborgen watervallen en de rivier die verderop door het landschap slingert.

Via een steile houten trap daalden we af naar de oever van de Rio Iguaçu. Beneden lagen de kano’s al op ons te wachten. Terwijl de gids iedereen hielp instappen, werd direct duidelijk dat dit geen standaard excursie zou worden. Hier geen grote groepen of motorboten, lekker met z’n vieren onder begeleiding van een gids, rust, natuur en het gevoel dat je op een plek bent die nog niet door het massatoerisme is overgenomen.

Zodra de eerste peddels het water raakten, veranderde het tempo van de dag. Geruisloos gleden we over de rivier, omringd door tropisch regenwoud. Af en toe onderbrak een vogel het stilteconcert of hoorde je het zachte geluid van stromend water dat ergens tussen de bomen vandaan kwam.

Onderweg legden we meerdere keren aan om kleine watervallen te bezoeken. Via smalle paadjes en over rotsen bereikten we plekken waar het water zich tussen de begroeiing naar beneden stortte. Geen spectaculaire massa’s water zoals bij de beroemde Iguaçu-watervallen, maar juist intieme plekjes waar je de kracht van de natuur van dichtbij ervaart. Het zijn precies dit soort verborgen locaties die een excursie bijzonder maken.

Na een middag vol natuur en avontuur sloten we de eerste dag af bij Cinco Gastronomia, een sfeervol restaurant in het centrum van Foz do Iguaçu. Onder het genot van een uitstekend diner blikten we terug op een dag vol contrasten. LC en Thijs maakten ondertussen direct kennis met de royale Braziliaanse keuken en werkten met zichtbaar plezier een indrukwekkend stuk vlees weg. Na alle hectiek rondom de vermiste bagage hadden ze dat zonder twijfel verdiend.

Misschien is dat wel precies wat reizen zo bijzonder maakt. Niet alles verloopt volgens plan, maar juist de onverwachte momenten zorgen vaak voor de mooiste verhalen. Als dit de aftrap is van onze reis door Brazilië, dan belooft het een onvergetelijk avontuur te worden.

900gr vlees, appeltje eitje voor deze twee

Peru 4 augustus Palccoyo Mountains

4 augustus 2025

Om zeven uur stapten we de frisse ochtendlucht van Cusco in. De stad lag er nog stilletjes bij, alsof ook zij nog wakker moest worden. Samen met een klein groepje medereizigers vertrokken we richting Palccoyo Mountain het minder bekende, maar minstens zo indrukwekkende alternatief voor de beroemde Rainbow Mountain.

De rit duurde ongeveer drieënhalf uur, maar was allesbehalve saai. Vanuit het raam van de minibus zag je het landschap langzaam veranderen van stadse drukte naar glooiende heuvels, rivieren die schitterden in het ochtendlicht en dorpjes waar de tijd leek stil te staan.

Rond half elf kwamen we aan bij de start van de hike die ons uiteindelijke naar zo’n 4.975 meter hoogte brengt. Nog een keer op het tandvlees. Geen grapje de lucht was ijl en mijn hart ging direct een versnelling hoger. Gelukkig is de wandeling naar de top van Palccoyo relatief kort en niet al te steil (voor Peruaanse begrippen dan). Wat hier wel meteen opviel? De rust. Geen toerist te bekennen, geen rijen voor het nemen van foto’s. Alleen wij, de bergen, en het geluid van de wind.

Na een korte klim stonden we ineens oog in oog met de kleurrijke bergketens. Niet één regenboogberg zoals bij Vinicunca, maar meerdere gekleurde heuvels verspreid over het landschap, als uitgestrooide poederverf op een canvas van steen. Elke tint rood, geel, paars, groen was een verhaal van miljoenen jaren geologische activiteit.

Alsof de kleuren nog niet bijzonder genoeg waren, wandelden we verder naar een klein plateau met een bizar ‘bos’ van versteende bomen. Het leek net of je door een landschap op een andere planeet liep. Hier was geen haast, geen druk. Alleen ademhalen diep, langzaam en proberen te bevatten hoe bijzonder de natuur kan zijn.

Na een kleine 2,5 uur vol verwondering en foto’s die het moment eigenlijk niet konden vangen, begonnen we weer aan de terugtocht. En kwamen rond 17:00 uur weer Cusco binnen. Vermoeid, maar voldaan.

Voor wie de schoonheid van Rainbow Mountain wil ervaren zonder de drukte, zonder de zware hike van Vinicunca, en mét extraatjes zoals versteende bossen en meerdere uitzichtpunten Palccoyo is een absolute aanrader. Minder Instagram, meer beleving. En soms is dat precies wat reizen zo bijzonder maakt.

Wat is het toch met reizen het begint met maanden van voorpret, je pakt je koffer, stapt het onbekende in… en voor je het weet, zit je alweer in het vliegtuig terug. Onze rondreis door Peru was intens, indrukwekkend tot onvergetelijk. Van hoge bergpassen tot het warme welkom van lokale dorpen.

Elke dag bracht iets nieuws een ander landschap, een ander verhaal, een ander gezicht dat ons bijblijft. En toch het was te snel voorbij. Zoals altijd.

Maar wat blijft zijn de herinneringen. En het besef dat Peru niet zomaar een land is dat je bezoekt het is een land dat je immens beleefd en je in je hart raakt.

Peru 3 augustus Machu Picchu

3 augustus 2025

Het magnifieke uitzicht over Machu Picchu

Er zijn plekken op aarde waar de tijd lijkt stil te staan waar de stenen fluisteren en de bergen geheimen bewaren. Machu Picchu is zo’n plek. Tenminste geheimen…… Machu Picchu wordt dagelijks bezocht door circa 5000 toeristen (max. toegestane aantal bezoekers). Maar alsnog Machu Picchu is één van de zeven wereldwonderen en staat al heel lang op onze bucketlist. En vandaag komt deze droom voor ons uit.

De nevel hangt nog boven de Machu Picchu

De ochtend begint vroeg (4:00 uur) in Aguas Calientes. De lucht ruikt naar mist en belofte. Terwijl de eerste zonnestralen de Andes beginnen te kleuren, stappen we in de bus die zich kronkelend omhoog werkt langs steile bergwanden. Onze gedachten gaan uit naar hetgeen we straks mogen aanschouwen.

Aangekomen op de top wandelen we nog een 10 a 15 minuten naar boven en dan…, tussen de wolken, ligt het daar Machu Picchu, de verloren stad van de Inca’s. Het is alsof je een een schilderij binnenstapt, de terrassen, de tempels, de zon, de wolken en de stenen paden van Machu Picchu liggen vredig op de rug van de berg, omringd door torenhoge pieken en diepe valleien. Hier geen stadsgeluiden, alleen het zachte gefluit van een vogel en het geritsel van bladeren in de wind en het klikken van de camera’s van de bezoekers die net als ons dit adembenemend plaatje mogen aanschouwen.

Volgens historici werd Machu Picchu gebouwd rond 1450, vermoedelijk als koninklijk toevluchtsoord voor de Inca-keizer Pachacuti. Maar de stad werd nooit door de Spaanse veroveraars ontdekt en raakte eeuwenlang verborgen onder een dikke laag vegetatie. Pas in 1911 bracht de Amerikaanse onderzoeker Hiram Bingham de stad opnieuw onder de aandacht van de wereld.

Het voelt totaal niet alsof we een toeristische attractie bezoeken. Het voelt meer alsof we getuige zijn van iets magisch. Een dergelijk complex op deze hoge en onbereikbare plaats het is haast onvoorstelbaar. Terwijl we over de oude paden lopen langs de zonnetempel, de Intihuatana-steen en de koninklijke verblijven bemerken we hoe nauw alles is afgestemd op de zon en de sterren. De Inca’s bouwden met een precisie die zelfs vandaag bewondering oproept. Geen cement, alleen perfect passende stenen, alsof de berg zelf meegewerkt heeft.

Sommige plekken moet je voelen, niet alleen zien. Machu Picchu is zo’n plek. Het is geen foto, geen checklist, geen afgevinkte highlight. Het is een herinnering die ons bijblijft.

Peru 2 augustus Lares trekking dag 3

3 augustus 2025

Na twee intensieve, maar onvergetelijk mooie dagen, begon dag drie van de Lares Trek met een kille, nevelige ochtend op 3.800 meter hoogte. Onze tenten waren bedekt met een dun laagje rijp en de damp van onze adem hing nog in de lucht toen we wakker werden. De gids kwam ons om 5:15 uur wekken met een kop warme coca-thee een klein gebaar dat je op dat moment als pure luxe ervaart.

Na een eenvoudig maar voedzaam ontbijt met quinoa-pap en pannenkoekjes, maakten we ons klaar voor het laatste stuk van de trektocht. De afdaling naar de vallei van Lares. Onderweg veranderde de vegetatie langzaam van ruig berggras naar weelderige bossen, en we volgden een rivier die ons steeds dichter bij ons eindpunt van deze 3 daagse trekking bracht.

We namen afscheid van onze muilezeldrijvers, koks en gids die ons de hele weg hadden ondersteund met een glimlach en ongelooflijke maaltijden.

Uiteindelijk kwamen we aan in Ollantaytambo, een levend Inca-dorp met geplaveide straatjes en indrukwekkende ruïnes. Daar pakte we de trein naar Aguas Calientes, de uitvalsbasis voor een bezoek aan Machu Picchu. Tijdens de rit keek ik uit het raam naar de rivier die langs de rails stroomde en we dachten aan de stilte van de bergen die we achter ons lieten.

Aangekomen in Aquas Calientes en na drie dagen zonder douche, zweet op onze huid en stof in ons haar, voelde een warme douche alsof we in een vijfsterren spa waren beland. Het was het perfecte einde van een pittige, maar ongelooflijk belonende tocht. Straks lekker eten een heerlijke cerveza en morgen bezoeken we de machtige Machu Picchu.