De wekker ging vandaag nog vóór zonsopkomst. Normaal gesproken niet mijn favoriete tijdstip, maar als je ergens vroeg voor op wilt staan, dan is het wel hiervoor.

In alle stilte gleed onze boot over het spiegelgladde water. De Amazone lag nog verscholen onder een dikke deken van mist. Langzaam braken de eerste zonnestralen door het wolkendek en veranderde het landschap minuut voor minuut. Alsof iemand heel voorzichtig de dimmer omhoog draaide.

Het enige wat je hoorde was het geroep van vogels en het zachte geplons van de boot. Geen verkeer, geen telefoons, geen haast… alleen de jungle die langzaam wakker werd.

Even later won de zon definitief van de mist en kleurde de rivier goudgeel. Zo’n moment waarop iedereen automatisch stil wordt en alleen nog om zich heen kijkt. Geen spectaculaire show, maar juist de eenvoud maakte het bijzonder.

Na al die jaren dromen van de Amazone kunnen we wel zeggen, dit was zo’n ochtend die je niet snel meer vergeet. Soms hoeft de natuur helemaal niet uit te pakken met spektakel. Juist de rust maakt de grootste indruk.