Na twee intensieve, maar onvergetelijk mooie dagen, begon dag drie van de Lares Trek met een kille, nevelige ochtend op 3.800 meter hoogte. Onze tenten waren bedekt met een dun laagje rijp en de damp van onze adem hing nog in de lucht toen we wakker werden. De gids kwam ons om 5:15 uur wekken met een kop warme coca-thee een klein gebaar dat je op dat moment als pure luxe ervaart.

Na een eenvoudig maar voedzaam ontbijt met quinoa-pap en pannenkoekjes, maakten we ons klaar voor het laatste stuk van de trektocht. De afdaling naar de vallei van Lares. Onderweg veranderde de vegetatie langzaam van ruig berggras naar weelderige bossen, en we volgden een rivier die ons steeds dichter bij ons eindpunt van deze 3 daagse trekking bracht.

We namen afscheid van onze muilezeldrijvers, koks en gids die ons de hele weg hadden ondersteund met een glimlach en ongelooflijke maaltijden.

Uiteindelijk kwamen we aan in Ollantaytambo, een levend Inca-dorp met geplaveide straatjes en indrukwekkende ruïnes. Daar pakte we de trein naar Aguas Calientes, de uitvalsbasis voor een bezoek aan Machu Picchu. Tijdens de rit keek ik uit het raam naar de rivier die langs de rails stroomde en we dachten aan de stilte van de bergen die we achter ons lieten.

Aangekomen in Aquas Calientes en na drie dagen zonder douche, zweet op onze huid en stof in ons haar, voelde een warme douche alsof we in een vijfsterren spa waren beland. Het was het perfecte einde van een pittige, maar ongelooflijk belonende tocht. Straks lekker eten een heerlijke cerveza en morgen bezoeken we de machtige Machu Picchu.

Deze dag was de zwaarste van allemaal. Na een snel ontbijt vertrokken we naar de Ipsaycocha‑ of Pachacutec Pass, het hoogste punt van de trek gelegen op ruim 4.700m. De klim naar de pas nam circa 5 uur in beslag, Deze tweede dag begon fris (net boven het vriespunt) daarom trokken we extra lagen aan en begon al snel aan de klim naar het hoogste punt van de trekking. De paden waren ruig en rotsachtig, en ik voelde de ijle lucht bij elke stap. Maar wat we ervoor terugkregen was onbetaalbaar ruige gletsjertoppen, glinsterende bergmeren, en stilte, een stilte die bijna heilig aanvoelde.

De klim zigzagde steil omhoog, en de ijle lucht voelde als een muur waar ik constant tegenaan botste. Elke vijf minuten moest ik pauzeren, trillen van vermoeidheid, terwijl mijn hart bonkte in mijn oren. Maar daarboven, op de pas, opende zich een wereld van turquoise lagunes, besneeuwde pieken en gletsjermeren pure schoonheid met een prijs.

Daarna begon de ellendige afdaling naar ons kamp bij het meertje Ipsaycocha. Mijn benen voelden als rubber, de spieren schreeuwden om rust. In dit soort omstandigheden zag ik opnieuw Li Chen zij sprong naar beneden, alsof ze op een vlak pad wandelde. Met haar energie sleepte ze me door die laatste uren, en ik voelde een mix van trots en vermoeidheid.

Na een paar stevige uren omhoog bereikte ik de pas. Ik stond daar in m’n eentje, met alleen de wind en de bergen om me heen. Het uitzicht was grandioos: achter me lag het pad dat ik had genomen, voor me de afdaling naar de groene vallei van Cancha Cancha.

De weg naar beneden voerde langs beken, rotsige heuvels en alpenweiden. In Cancha Cancha, een geïsoleerde gemeenschap zonder elektriciteit, werden we hartelijk begroet door een groep vrouwen die hun zelf gemaakte waren aanboden.

Op deze loodzware dag werd mijn respect voor de dragers en koks alleen maar groter. Terwijl ik mezelf naar de pas sleepte, zag ik ze opnieuw voorbijlopen deze keer op steil terrein, zwaarbeladen, in weer en wind. Sommigen op sandalen, anderen met simpele gympen, maar allemaal even doelgericht en rustig.

Toen we uiteindelijk de campsite bereikten, stond niet alleen mijn tent er al, maar ook de geur van iets heerlijks in de lucht. Onze kok wist op een klein gasbrandertje op 3.800m hoog een complete warme maaltijd te bereiden soep, rijst, verse groente, zelfs warme chocolademelk. Hoe hij dat voor elkaar kreeg? Geen idee. Maar het smaakte als sterrenrestaurantniveau, daar in de kou.

We vertrekken vroeg om 5 uur ’s ochtends vanuit Cusco (3.400 m) met onze gids en transport naar het startpunt van de trek in Lares-vallei. De lange rit voerde ons door een landschap van diepe kloven, kronkelende rivieren en berghellingen vol eucalyptus. halverwege stopten we kort in Calca om de laatste inkopen te doen en daarna reden we verder de bergen in. Aangekomen in Lares begint daar onze 3 daagse trekking met een stevige klim van ongeveer 12 km, waarbij we in circa vijf tot zes uur ruim 800 meter klommen tot aan Huacahuasi gelegen op circa 3.800 m.

Wat ik voelde tijdens de eerste dag was dat elke stap zwaar was door de ijle lucht. Mijn benen brandden, ik verslikte me eerder zelfs in het ademen. Tegelijkertijd keek ik vol bewondering naar Li Chen zij liep met gemak omhoog, als een echte berggeit, sprong ze over de rotsen en hield met gemak de gids bij.

Toen we aan het eind van de middag moe aankwamen in Huacahuasi, stond onze campsite al helemaal klaar tent opgezet, slaapzak uitgerold, warme drank in de maak. En dat alles… terwijl ik zelf bijna kruipend (in iedergeval hijgend) het laatste stuk had afgelegd. Pas toen realiseerde ik me hoeveel werk de porters (dragers) al verricht hadden.

Ze waren vóór ons vertrokken met zware ladingen en hadden de hele klim met een indrukwekkend tempo afgelegd. Geen zucht, geen klacht, alleen een glimlach bij aankomst. Dat was mijn eerste besef deze mannen zijn de stille helden van de Andes.