Net buiten Arequipa, aan de rand van de woestijn, liggen de Canteras de Añashuayco of anders gezegd de steengroeves waar het beroemde witte sillar-gesteente vandaan komt. Het is deze vulkanische steen die Arequipa de bijnaam La Ciudad Blancagaf (de witte stad), en als je er staat, begrijp je meteen waarom.

Het landschap is droog, stoffig en bijna onwerkelijk. Tussen metershoge muren van wit gesteente werken mannen met hamer en beitel, nog steeds op dezelfde manier als hun voorouders dat al eeuwen voor hen deden. Bij elke slag weerkaatst het geluid tegen de rotswanden en stuift er wit stof op in de brandende zon.

Sommige blokken zijn al uitgehakt en deze zijn strak gestapeld klaar om later een nieuwe gevel te vormen. Andere delen van de groeve lijken eerder op een openluchtmuseum er staan vele uitgehakte reliëfs en standbeelden die het harde vakmanschap van de steenhouwers laten zien. Navraag doet ons leren dat de steenhouwers 8 sol per blok verdienen, als de houwers hun best doen kunnen ze max. 12 blokken per dag maken, ze werken 7 dagen per week een rekensom levert dus circa 2800 sol salaris per maand. Omgerekend circa 700 euro. Of dit veel is voor dit harde werk……!

De steengroeve is niet bepaald een plek waar je te lang blijft hangen, maar wel eentje die indruk maakt. Het is ruw, heet en vooral stoffig maar toch ook weer prachtig. Een eerbetoon aan de handen die deze stad letterlijk hebben opgebouwd.

We vervolgen de reis naar wederom een markt, vlak buiten het centrum van Arequipa ligt La Parada Market, een plek waar weinig toeristen komen, maar waar de stad echt tot leven komt. Geen opsmuk, geen poespas alleen rijen met stalletjes vol met fruit en lokale mensen die precies weten wat ze nodig hebben.

We lopen langs allerlei soorten fruit en horen hoe marktvrouwen luid hun koopwaren aanprijzen. La Parada is chaotisch, levendig maar juist dat maakt het bijzonder. Geen mooi verpakte ervaring, maar een kijkje in het alledaagse Peru.

Je verwacht het misschien niet meteen op een reis door Peru, maar soms zegt een begraafplaats meer over een stad dan een museum. Dat gevoel bekroop mij toen we door het cementerio municipal van Cerro Colorado liep een uitgestrekt kerkhof aan de noordrand van Arequipa, ver weg van de toeristische paden.

Hier geen serene stilte of marmeren beelden, maar rijen vol kleurige graven, foto’s, plastic bloemen en handgeschreven boodschappen. Sommige graven zijn eenvoudig, anderen verrassend uitbundig versierd met ballonnen, speelgoed, of zelfs blikjes bier. Alsof het leven nog even mee mocht.

Wat ook opviel, waren de vele smalle nissen op het kerkhof. In plaats van traditionele graven liggen hier de overledenen in kleine, vaak kleurrijk versierde nissen netjes opgestapeld. Het is een praktische oplossing voor de ruimte, maar het geeft de plek ook iets intiems en bijna huiselijks. Sommige nissen hebben kleine foto’s of persoonlijke spullen erbij een stille herinnering aan het leven dat er eens was.

Tussen de rijen graven loopt een oude man met een gieter, ergens verderop zingt een vrouw zachtjes terwijl ze het graf van haar familie schoonmaakt. Alles ademt eenvoud, maar ook diepe verbondenheid. Hier wordt niet alleen gerouwd, maar er wordt hier herinnerd luid, levendig en met liefde.

Het is zeker geen plek waar je selfies maakt of lang blijft hangen, maar wie echt iets van Arequipa wil begrijpen, moet ook hier even stil blijven staan.

Het bezoek liet mij niet onberoerd. Tussen al die verhalen in steen en bloemen voelde ik iets dat moeilijk te omschrijven is een mengeling van rust, verdriet en schoonheid. Het raakte me hoe dood en leven hier zo dicht bij elkaar liggen, zonder opsmuk maar met oprechte menselijkheid. Deze plek blijft nog wel even hangen.

Na de excursies gaan we op zoek naar een plek waar je de Peruaanse keuken écht kunt proeven? We belanden bij restaurant Tanta in Arequipa een aanrader. Mijn keuze viel op de lomo saltado clásico. Malse stukjes rundvlees, roergebakken met uien, tomaten en een vleugje sojasaus, geserveerd met frietjes en rijst. Dus, als je ooit in Arequipa bent en zin hebt in een heerlijke lunch, is Tanta zeker een aanrader.

We sluiten de dag af met een kookworkshop waar we leerden hoe je drie Peruaanse klassiekers maakt: ceviche, lomo saltado en natuurlijk de perfecte pisco sour. Onder begeleiding van een enthousiaste chef doken we de keuken in, sneden we verse ingrediënten en leerden we de geheimen achter de smaken die Peru zo uniek maken.

Na een drukke dag duiken we ons bedje in morgen een reisdag naar Cabanaconde wat op 3200m hoogte ligt onderweg passeren we ook de 4000m. Nu maar hopen dat onze medicijnen tegen de hoogte ziekte effectief zijn en hun werk doen.

Na een lange reisdag gisten hebben we vandaag een “vrije” dag waarbij wij na een overheerlijk ontbijt de stad Arequipa ontdekken. Arequipa is een stad met karakter. Niet overdreven druk, maar wel levendig genoeg om het gevoel te hebben dat je ergens bent waar het leven gewoon doorgaat. Wat meteen opvalt is het licht helder, warm en bijna goudkleurig door de witstenen gebouwen van tufsteen, waar de stad ook haar bijnaam aan dankt “La Ciudad Blanca”. En op de achtergrond die machtige vulkanen vooral El Misti geeft de stad iets indrukwekkends.

Midden in het levendige centrum van Arequipa ontdekten wij een plek die stil en mysterieus aanvoelde het Monasterio de Santa Catalina. Van buiten zie je vooral hoge muren in rood en oker, maar zodra we door de poort stapten was het alsof we een andere tijd en andere wereld binnenliepen.

We dwaalden door een doolhof van kleurrijke straatjes, kleine pleintjes en knusse kloostercellen. Alles voelde verrassend levendig de muren zijn beschilderd in diepe tinten rood, blauw en wit, en overal bloeien bloemen. Het is moeilijk te geloven dat dit eeuwenlang een afgesloten wereld was, waar nonnen hun hele leven doorbrachten in stilte en toewijding. Het lijkt net een kleine stad in een stad.

Na ons bezoek aan het prachtige klooster slenterden we door de smalle straatjes van het centrum, en aten we een lekkere lunch op een prachtig dakterras. Alles gaat hier net een tandje langzamer, en dat bevalt ons eigenlijk prima. Geen gehaast, geen overvolle toeristenspots gewoon een relaxte sfeer en vriendelijke mensen.

Ook even tijd voor een van onze favoriete bezigheden in een ver en vreemd land namelijk het bezoeken van een echte lokale markt. Zodra we de drukte binnenliepen, werden we meteen weer overvallen door geuren, kleuren en geluiden. Overal waar we keken lagen stapels fruit in alle denkbare kleuren sappige mango’s, felrode tomaten, glanzende avocado’s en exotische vruchten waarvan we van velen de namen niet eens kennen.

Tussen de fruit- en groentestalletjes stonden kraampjes vol vers vlees en vis, verser dan vers. We zagen kippen die zojuist geslacht waren, vissen die nog glinsterden van de oceaan, en kruiden die onze neuzen deden tintelen.

Als je aan Peru denkt, denken de meesten aan Machu Picchu, lama’s of het Andesgebergte. Maar Peru is ook een van de bakermatten van cacao, en produceert al duizenden jaren cacao van topkwaliteit.

We kwamen eigenlijk al gauw in de verleiding om een chocolade workshop te volgen. Dit bleek een regelrechte schot in de roos. In een klein lokaal vol cacao-aroma’s kregen we eerst een korte uitleg over de geschiedenis van cacao in Peru. Superinteressant om te horen hoe de oude beschavingen al cacaodrankjes maakten lang voordat de Europeanen er chocola van gingen maken.

Tijdens de workshop leerden we ook wat meer over het verschil tussen melk- en pure chocolade. Het belangrijkste zit ’m in het cacaopercentage. Pure chocolade begint meestal bij zo’n 45% cacao en kan oplopen tot wel 100%. Hoe hoger dat percentage, hoe minder suiker erin zit en hoe krachtiger en intenser de smaak wordt. Soms een beetje bitter, maar vaak ook verrassend complex.

Melkchocolade daarentegen bevat meestal tussen de 25% cacao, aangevuld met melkpoeder en meer suiker. Daardoor is de smaak veel romiger, zoeter en toegankelijker, maar wel minder uitgesproken qua cacao. Tijdens het proeven merkten we pas echt hoeveel verschil dat maakt. Elke hap smaakte anders en hoe hoger het cacaopercentage, hoe dichter je bij de smaak van de boon komt.

Na de uitleg was het tijd om zelf aan de slag te gaan. Dus cacaobonen roosteren, cacaobonen pellen, cacaobonen malen tot pasta, en langzaam proeven hoe bitter het begin is en hoe het langzaam transformeert tot iets lekkers. Aan het eind maakten we onze eigen chocoladebonbons welke we konden voorzien van allerlei heerlijke toppings: noten, zout, chili, quinoa.

Aansluitend volgde nog een chocolade proeverij met tot slot een wedstrijdje wie de verschillen tussen echte en “nep” chocolade kon herkennen en wie kon benoemen hoeveel cacao de chocolade bevatte. Uiteindelijk heeft Barbara gewonnen en de prijs, een overheerlijke pisco sour…..

Na de workshop weer tijd voor een koele cerveza en een heerlijk diner, ditmaal wat simpeler een lekkere hamburger en een schaal met nachos lekker eenvoudig maar wel lekker.