Dagelijkse archieven: 3 augustus 2026

Dag 18: Ilha Grande, Dois Rios, wandelen door een verdwenen wereld

Na een rustig ontbijt stapten we in de taxiboot richting Dois Rios. Vanaf het water ontvouwde zich de indrukwekkende kustlijn van Ilha Grande, met steile, dichtbegroeide heuvels, verborgen baaien en kristalhelder water. Al snel werd wederom duidelijk waarom dit eiland tot de mooiste van Brazilië wordt gerekend.

Met de boottaxi richting Dois Rios
Aangekomen op Dois Rios

Eenmaal aangekomen in Dois Rios heerste er een bijzondere rust. Het brede strand, waar twee rivieren in de Atlantische Oceaan uitmonden, oogt bijna onaangetast. Zonder strandtenten of drukte is dit een plek waar de natuur nog volledig de hoofdrol speelt.

Even rondneuzen in Dios Rios

Dois Rios kent echter een indrukwekkende geschiedenis. Hier stond jarenlang het beruchte Presídio Cândido Mendes, een zwaarbeveiligde gevangenis waar enkele van Braziliës meest gevreesde criminelen werden vastgehouden. Door de afgelegen ligging van Ilha Grande was ontsnappen vrijwel onmogelijk. De gevangenis sloot in 1994 en werd kort daarna grotendeels afgebroken (opgeblazen). Tegenwoordig herinnert alleen een klein museum aan deze bijzondere periode en vertelt het verhaal van de gevangenen, de bewakers en de invloed die de gevangenis jarenlang op het eiland had. Helaas is op maandag het museum gesloten, we hebben dan ook alleen de buitenkant van de gevangenis kunnen aanschouwen.

Oude wachttoren van de gevangenis
De oude celblokken
Met de deur op een kier

Met de sluiting en uiteindelijke ontmanteling van de gevangenis lijkt ook Dois Rios zijn bestaansrecht te hebben verloren. Wat achterblijft zijn verlaten huizen met verweerde gevels, stille straten waar nauwelijks nog iemand loopt en een bijna tastbare stilte. Alsof de tijd hier is blijven stilstaan en het dorp nog altijd wacht op bewoners die nooit meer zullen terugkeren.

Het dorp is stil en verlaten
De straten liggen er verlaten bij….. zou de kerk op zondag nog wel open zijn!

Na het strand en de omgeving te hebben verkend, begonnen we aan de terugtocht te voet naar Vila do Abraão. De wandeling van ongeveer drie uur voert dwars door het Atlantische regenwoud. Het pad klimt stevig omhoog en vraagt af en toe wat conditie, maar wordt beloond met prachtige uitzichten, enorme bomen, kleurrijke vlinders en het constante geluid van de jungle. Het was best een pittige wandeling, zeker in de warmte, maar tegelijkertijd een mooie wandeling.

En de voeten rust geven

Vermoeid maar voldaan bereikten we aan het einde van de middag Abraão. We zoeken even een relaxt eertentje op, verwennen ons met een late lunch, een cola en een biertje, wat hebben we het weer slecht. De combinatie van een ontspannen boottocht, een bezoek aan een plek met een indrukwekkende geschiedenis en een uitdagende wandeling door het regenwoud maakte deze dag ook weer tot een onvergetelijke ervaring.

Dag 17: Ilha Grande, Lopez Mendes

De ochtend begon met een overtocht over het water van Ilha Grande richting het strand van Lopez Mendes. Al bij het aanmeren werd duidelijk waarom deze plek zo geliefd is. De houten steiger lag midden in een turquoise baai, omringd door dicht regenwoud waarin de palmbomen bijna tot aan het strand reiken. Vanaf daar volgde een wandeling van circa 20 minuten richting het strand Lopes Mendes, dwars door het Atlantische regenwoud. Een wandelpad vol vogelgeluiden en af en toe een doorkijkje naar de oceaan.

Aanlanden in de baai
Wandeling door de jungle

Voor ons lag een strand dat zo uit de film The Beach kon komen, leek te mooi om echt te zijn. Kilometers fijn, wit zand, geen hoogbouw, geen strandbedden en ook niet te veel drukte. Alleen maar de Atlantische Oceaan, een strakblauwe lucht met een paar sierlijke wolken en de karakteristieke heuvels die de baai omsluiten. De branding rolde in rustige, regelmatige golven het strand op.

Samen op het strand
Subtiele kleurrijke bewegwijzering

Aangekomen op het stand vonden we een plekje in de schaduw onder de bomen, tussen kleurrijke surfplanken die hier al jaren lijken te wachten op de perfecte golf. Het tempo verdween vanzelf. Geen klok, geen planning, alleen relaxen, voor je uit kijken, luisteren naar de golven en genieten van de eenvoud van deze plek. Beetje wandelden langs de vloedlijn, waar het strand zo breed is dat iedereen zijn eigen stukje paradijs lijkt te hebben. LC en Thijs die samen aan de waterlijn zitten terwijl de golven hun voeten bereikten, paste precies bij de ontspannen sfeer van de dag.

Heerlijk relaxen
Samen turen naar de horizon

Lopes Mendes voelt bijzonder omdat het nog puur is. Geen overdaad aan voorzieningen, maar natuur die de hoofdrol speelt. Juist daardoor blijft elk uitzicht indrukwekkend, hoe vaak je ook om je heen kijkt.

Idyllisch strand
Idyllisch strand

Aan het einde van de middag keerden we terug naar Vila do Abraão. Terwijl de zon langzaam achter de bergen zakte, sloten we de dag af met een caipirinha en een Cuba libre aan het strand. De lucht kleurde zacht oranje, de lampjes van de strandbar gingen aan en de vissersbootjes dobberden rustig in de baai. Het was zo’n avond waarop niemand haast heeft en waarop je eigenlijk alleen maar stil hoeft te zitten om te beseffen hoe bijzonder deze reis is. Oh ja en alvast eens na te denken over een volgende reisbestemming……..!

Proost…. afzien hier!
Proost…… erg vervelend hier

Lopes Mendes wordt vaak genoemd als een van de mooiste stranden van Brazilië. Na vandaag begrijpen we ook waarom. Niet alleen vanwege het hagelwitte zand of het kristalheldere water, maar vooral vanwege de rust, de ruimte en het gevoel dat de tijd hier even stilstaat. Een dag om nog lang met een goed gevoel op terug te kijken.

Proost