We beginnen onze dag met het testen van onze geur pupillen en bezoeken de lokale markt in Bima.

Ook hier zijn wij weer de bezienswaardigheid dus aan aandacht zeker geen gebrek. De vrouwen bieden hier hun verkoopwaar aan, je kunt het zo gek niet bedenken of het is hier voorhanden, teenslippers, emmers, kleding, kruiden maar ook kip….. heeeeel veel kip….. 🐓 en in alle soorten en maten en zowel verkrijgbaar in de geslachte als on-geslachte versie. Naast kip wordt er ook veel vis 🐟 aangeboden zowel gedroogd als verse vis. De mengeling van kip en vis doet niets af aan de verbeelding qua geur……

We kijken onze ogen uit en staan maar even niet stil met de geur die dit schouwspel met zich meebrengt. Een goed begin van de dag…….

In Bima is vervoer met paard en wagen nog de normaalste zaak van de wereld. Alles lijkt hier ruim 40 a 50 jaar terug in de tijd.

Naast paard en wagen is de scooter de absolute nummer 1, verbazingwekkend hoeveel mensen en spullen er tegelijkertijd op 1 scooter passen.

Soms zit het mee, soms zit het tegen en heel soms zit het mee omdat het tegenzit. vandaag zouden we met de reguliere veerboot de afstand afleggen tussen Labuan Bajo en Sape, een boottocht van circa 7-8 uur echter aangekomen in de haven blijkt helaas dat de veerboot vandaag niet zal varen.

De daadwerkelijke oorzaak of reden is ons niet geheel duidelijk iets met een defect aan de boot maar duidelijk is dat de boot vandaag sowieso niet zal varen en er ook geen alternatief voorhanden is. Kink in kabel voor ons reisschema….. of toch niet! Gelukkig worden we bijgestaan door onze lokale reisleider en hij schiet meteen in de doe stand om e.e.a. te organiseren.

Eerst maar eens beschikbaarheid van vliegtickets checken maar helaas die zijn niet beschikbaar. Vervolgens de zinnen gezet op een privé speedboot echter dit lijkt gemakkelijker gezegd dan gedaan. Wel een boot geen kapitein, wel een kapitein en een boot maar geen benzine. Na 2 uur bellen lukt het uiteindelijk om een kapitein, een vaarklare boot en benzine te vinden. Deze gaat ons in circa 3 uurtjes varen overzetten naar Sape, we wachten af……..

Boot…. Check, Kapitein….. Check, Brandstof….. Check. Off we go. Het lijkt een rustig ritje te worden maar niets is minder waar, na een uurtje varen komen we op open zee en staat er een lekkere golfslag. Al snel worden de eersten zeeziek en kletsnat door het opspattende boegwater. Na ruim 3 uurtjes gevaren te hebben zien we ook dat de kapitein wat onrustiger wordt en blijkt dat we net niet genoeg brandstof hebben om op de eindbestemming Sape te arriveren.

We leggen dus noodgedwongen aan in een vissersdorpje (Desa Poja). Wat een attractie, niet het dorp maar wijzelf. Er komen daar nagenoeg zelden toeristen dus het gehele dorp loopt uit om ons te begroeten, ons te fotograferen en samen met ons op de foto te gaan. Zelf schieten we uiteraard ook de nodige kiekjes en kletsen wat met de lokale bevolking.

Wat een fantastisch avontuur weer. Uiteindelijk pikt de bus ons op en brengt ons daadwerkelijk naar onze eindbestemming Bima. Al met al een lange reisdag maar wel weer met de nodige en leuke avonturen. Straks lekker eten en wellicht een koude Bintang maar dat is afwachten want het is hier steng islamitisch dus wellicht vanavond alleen een cola.

Wat een prachtige snorkellocatie is Flores! We vaarden vanmiddag naar een prachtig strand, Pink Beach, waar het rode koraal het strand roze kleurt. Maar de echte schat lag onder water: prachtige koraaltuinen met de mooiste gekleurde vissen. Wat een cadeautje was dat om daar te snorkelen.

Fenomenaal! Maar de kers op de taart kwam daarna, toen we naar een ander eiland vaarden en we vanaf de houten steiger de vissen al konden zien zwemmen. We hadden oud brood mee om ze te voederen. Met succes!

Honderden tropische vissen en visjes kwamen lunchen. Ze zwommen gemoedelijk om ons heen en kwamen ook nieuwsgierig dichterbij om ons te bekijken of zelfs te proeven.

(Gelukkig alleen de kleintjes) een school kleine barracuda- achtig vissen zwom rondjes om Li Chen en mij, en een echte grote barracuda kwam ook even hallo zeggen. Het was absoluut geweldig!!!! Roodverbrand en met een grote glimlach gaan we al het zand en zout van ons afspoelen. Een dag met een gouden randje!

Vandaag bezoeken we Komodo NP, dit park is bekend als habitat van de Komodovaraan. De komodovaraan is een van de bekendste hagedissen vanwege de aanzienlijke lengte en kan wel 3 meter lang worden. Het is de grootste hagedis ter wereld.

De komodovaraan eet naast levende prooien ook aas. Veel van de kadavers die gegeten worden zijn indirect door de varaan gedood, de komodovaraan bezit namelijk goed ontwikkelde gifklieren, die een complex gif produceren. Daarnaast bevat het speeksel van de varaan antistollingsmiddelen die ervoor kunnen zorgen dat een prooi doodbloedt.

De komodovaraan komt alleen voor in het zuidoostelijke deel van Indonesië en leeft op het eiland Komodo als ook in enkele reservaten op het grotere eiland Flores.

Ook Li Chen geniet volop van alles wat er hier te doen is. Souvenirs shoppen, paardrijden en lekker contact zoeken met de lokale bevolking.

Tijdens ons bezoek aan Bena valt Li Chen lekker op en krijgt van de lokale bevolking net wat extra aandacht……. Goh wat vervelend 😉

Het dorp Bajawa waar we logeren, ligt tussen twee vulkanen. Een mannelijke en een vrouwelijke. Van oorsprong heerst hier het matriarchisme, waarbij de vrouwen het voor het zeggen hebben.

We starten de dag met een mooi uitzicht over de vrouwelijke vulkaan, staand op een andere slapende vulkaan, de Bolowo. We treffen het vandaag. Gister (en de 4 dagen hiervoor) was het slecht weer (bewolkt, nevelig met een bui) maar vandaag is het prachtig helder weer en zien we de oceaan zelfs liggen.

Daarna rijden we door naar Bena. Een traditioneel dorp waar je de culturele aspecten van het matriarchisme terug ziet. Het lijkt voor toeristen opgezet, maar de familie-oudsten (de oma’s!) wonen er nog allemaal, met enkele andere familie leden.

Zo komt er een puber op zn brommer thuis, kleedt zich om en gaat oma helpen. We mogen dus zomaar door hun privé dorpje wandelen, zoals men bij ons door Giethoorn gaat.

Met het verschil dat hier de huisjes van hout en riet zijn en er alleen water en soms elektriciteit is. Het voelt alsof we indringers zijn in hun privé leven, maar de gids vertelt ons dat dit ook zorgt voor het vasthouden van de tradities van dit eiland.

Traditioneel huis in Bena met ervoor de graven van familieleden

We verlaten de noordkust van Flores en reizen vandaag het binnenland in, naar de heetwaterbronnen in Soa (😂). Heerlijk warm en heet water stroomt er uit de grond, opgewarmd door de twee nabijgelegen vulkanen.

De wegen op Flores zijn gemiddeld goed, maar variërend tussen prima asfalt en grindwegen met meer gaten dan rechte stukken. Combineer dat met een oude bus die z’n beste tijd gehad heeft en je hebt een uitdagende reisdag! De heetwaterbronnen zijn dan ook heerlijk voor de spieren en ruggen.

Het is zondag en dus zijn veel mensen hier vrij. De bronnen zijn een favoriete plek voor een ontspannen dagje met het gezin. Gezellig dus!

Het eindpunt vandaag is Bajawa, wat bovenop de bergketen ligt. De temperatuur is hier netaan 18 graden met een windje. Frisjes dus vergeleken met de 30* die het elders is. Ook regent het hier, dus lange broek en lange mouwen aan vanavond! Hebben we deze niet voor niets meegenomen.

Een potje voetbal met de kinderen is altijd leuk. Ze weten niet wat ze zien; grote blanke mensen die tactisch spelen. Het wordt een chaotisch potje maar er wordt veel gelachen. Wie nou gewonnen heeft weten we niet. Het leek erop dat het spelen zelf belangrijker was dan scoren.

Een wandeling door het kleine stadje Najawa als afsluiter voor vandaag. Je merkt dat er niet heel veel toeristen hier komen. De mensen kijken ons nieuwsgierig aan, willen met je op de foto en zwaaien naar je. Luxe en comfort is ver te zoeken, niet alleen op straat maar ook in het hotel, en dan nog is dat nog luxe als je kijkt hoe de mensen hier leven. De maatstaven liggen gewoon anders.

Wat een topdag! We konden uitslapen, wat al een cadeautje op zich was, maar het mooiste moest nog komen: met een bootje naar de kleine eilanden zo’n 4 km van de kust van Riung om te gaan snorkelen bij de koraaltuinen.

Wat was dat prachtig!!!! De zee azuurblauw, ontzettend divers koraal en een ongekende diversiteit aan trooische vissen.

Alsof je in een aquarium zwom. Ongekend heerlijk, met een lunch van verse vis, een biertje in de koelbox en een heerlijk windje om op het hagelwitte strand na te genieten. Nu rozig van de zeewind en rood van de zon ingesmeerd met aftersun op naar een lekkere nasi met saté. Een dag met een gouden randje!

Ook nog een tussenstop bij een van de eilandjes, wat we daar hebben mogen aanschouwen hebben nooit eerder gezien. Honderden, duizenden misschien wel meer vliegende honden, deze reuze vleermuis die voornamelijk voorkomen in tropische en subtropische regio’s van Afrika, Azië en Australië danken hun naam aan het uiterlijk van hun kop dat best wel een beetje op dat van een hond of vos lijkt.

Vanmorgen vroeg opgestaan, of beter gezegd: midden in de nacht opgestaan want het was half 3 dat we vertrokken richting de Kelimutu vulkaankraters. In het pikkedonker een wandeltocht de vulkaan oplopen om daar de zonsopgang te bekijken. Wat een cadeautje was dat!

Toen we boven waren wisten we nog niet goed waar de zon zou opkomen, maar gelukkig kon een kompas ons daarbij helpen, en even later konden we de eerste contouren onderscheiden en zagen we waar we stonden. De prachtig gekleurde Kelimutu kratermeren lagen in een laag mist verscholen.

De zachte wind blies de wolken over de kraterrand. Dat was al een spectaculair gezicht maar de meren zelf bleken de kers op de taart: 3 meren waarvan er één smaragdgroen is, één azuurblauw en één Coca-Cola bruin. Het was prachtig!

Nadat we begeleid door het zingen van de vele vogels die van de zon wakker waren geworden, terug naar beneden waren gewandeld, hebben we heerlijk ontbeten met verse eitjes, boterhammetjes met jam en een kopje koffie. We hebben genoten!

En toen was de dag nog maar net begonnen! Eenmaal terug in Ende hebben we onze spullen ingepakt en zijn we met de bus richting Riung gereden. Een rit van zo’n 5 uur waarbij we de Blauwe Stenen bezochten: de zwerfstenen die uit de vulkaankraters van Kelimutu meestromen, worden bij de monding in de zee achtergelaten door de rivier. Door de mineralen in de 3 meren hebben ze een azuurblauwe kleur. Prachtignom te zien! Ze worden door de lokale bevolking geraapt en op kleur en grootte gesorteerd waarna ze verscheept worden naar oa Bali. Daar worden ze gebruikt voor het maken van tegels, mozaïeken en kunst. Hoe kleiner hoe duurder, hoe donkerder hoe duurder.

En vervolgens rijden we door naar Riung, met een paar mooie stops in het binnenland. Want van Ende naar Riung betekent van zuidoosten naar noordwesten op Flores. Verschillende landschappen en een diversiteit aan huisjes. De huizen variëren van stenen huizen met een golfplaten dak, huizen met een stenen fundering en houten opbouw, volledig golfplaten huizen tot huizen van bamboe met een palmbladeren dak.

Het eiland Flores is puur, met vriendelijke mensen en heeft een prachtige natuur. De mensen in de dorpjes waar we stoppen verbouwen kruidnagel, macadamianoten, koffiebonen, kapok en een diversiteit aan groenten. Maar het leven is hard: dat zie je aan alles; de kleding, de huizen en de verzorging van alles, inclusief henzelf. De mensen hebben niet veel te doen: de werkloosheid is hoog, en dus hangen ze at rond hun huis. En wat ons erg droevig maakt: de bergen plastic afval liggen óveral. Wat dit betekent voor de toekomst weten we niet maar we vrezen voor t behoud van de prachtige natuur van Flores: het bloemen eiland.