De verjaardag van Barbara vieren we wederom in een ver land. Vannacht verbleven we in een fijn hotel in Paracas. Uiteraard begint de dag met ontbijt. En natuurlijk lang zal ze leven…… Vandaag vertrekken we naar Nasca maar niet voordat we nog wat meer van de omgeving van Paracas verkennen.

Op slechts een uurtje varen vanaf Paracas ligt een van de leukste verrassingen van de Peruaanse kust namelijk de Islas Ballestas. Dit zijn rotsachtige eilanden vol zeeleeuwen, pinguïns en duizenden vogels en dat zien we dan allemaal in minder dan een ochtend.

Je hoeft dus helemaal geen dure Galápagos-trip te boeken om een stukje ruige natuur te beleven. De Ballestas eilanden worden in de volksmond namelijk vaak ook “kleine Galápagos” genoemd en met reden. Tijdens een korte boottocht varen we tussen hoge rotsbogen, langs steile kliffen en door grotten waar het barst van het dierenleven.

Op de eilanden zien we ontzettend veel en verschillende vogels maar ook zeeleeuwen en Hunboltpinguins.

Prachtig! Al was het maar voor de boottocht, wij zijn gelukkig als we op zee zijn, of in ieder geval bij het water. Sternen, Pelikanen, Aalscholvers, Jan van Genten en andere prachtige vogels wonen op, rond en in de rotsen. De enige “vijanden” zijn de zeeleeuwen. Noemenswaardig is dat iedere 6 à7 jaar de inwoners van Paracas naar de eilanden komen om de vogelpoep anders gezegd “guano”, te verzamelen.

Deze mest is een prima exportproduct waar ze een goede boterham mee kunnen verdienen. Het witte goud noemen ze het hier. Wel een schijtwerk om de guano van de rotsen te schrapen….!

Voordat we de eilanden bereiken, varen we nog langs een gigantische geoglief welke is gemaakt in het zand van het schiereiland de Paracas Candelabra. Deze 180 meter lange figuur lijkt op een kandelaar, anker of cactus niemand weet precies waarom hij is gemaakt of door wie. Wat we wél weten hij is al honderden jaren oud en nog altijd duidelijk zichtbaar.

Na de boottocht rijden we naar Huacachin. Een oase in de woestijn zoals een kind zich een oase verbeeld. Huacachina is een kleine, betoverende oase gelegen in het zuidwesten van Peru, op slechts vijf kilometer van de stad Ica.

Deze natuurlijke oase wordt omringd door torenhoge zandduinen en palmbomen en is een populaire bestemming voor zowel Peruaanse als internationale reizigers die op zoek zijn naar avontuur, rust, of een unieke woestijnervaring.

Huacachina is uniek in Zuid-Amerika. Midden in een dorre woestijn rijst een smaragdgroen lagune op, omringd door weelderige vegetatie en een charmant dorpje. Volgens de lokale legende is de lagune ontstaan uit de tranen van een jonge prinses, wat de plek een mysterieus tintje geeft.

Van Lima via Paracas naar Nasca, zand, zon en een weg die maar blijft gaan. We rijden namelijk op Pan-American Highway, soms bijna eindeloos lint van asfalt dat zich uitstrekt tussen kust en woestijn. De Pan-American Highway is een van de langste wegennetwerken ter wereld. De Highway strekt zich uit van Prudhoe Bay in Alaska (VS) tot Ushuaia in het zuiden van Argentinië, en doorkruist bijna het hele Noord en Zuid Amerikaanse continent. De totale lengte van de Highway is ongeveer 30.000 kilometer. Wij rijden er slechts een klein gedeelte van maar het maakt de gedachte niet minder.

Langs de Highway duiken af en toe kleine dorpjes op waar het leven traag gaat precies zoals het hoort in deze uithoek van de wereld. We passeren onderweg verlaten stranden, roestige visserbootjes en passeren verlaten eettentjes en verkoopkraampjes.

We rijden richting Nasca en het landschap wordt steeds droger, dramatischer bijna. Zandduinen, lege vlaktes, maar dan ineens een uitkijktoren met uitzicht op gigantische lijnen in de grond. Niemand weet nog precies waarom die figuren daar zijn, maar je kunt er wel een uurtje over filosoferen (het beste onder genot van een koele cerveza).

Vanuit de uitkijktoren langs de Pan-American Highway hadden we zicht op de Boom, de Hand en een stuk van de Hagedis (die helaas deels is doorkliefd door de Pan American Highway zelf), morgen gaan we met het vliegtuig de rest van de lijnen, tenminste een indrukwekkend groot aantal vanuit de lucht bewonderen.

De lange rit over de Highway is echt vol contrasten (misschien zelfs wel tegenstrijdigheden), maar zeker ook eentje waarin je echt voelt dat je onderweg bent. Niet zomaar van A naar B, maar door een stuk wereld dat tegelijk ruw, mysterieus en zeker prachtig is.

Dus voor nu de gordel vast, zonnebril op, muziekje aan en gewoon lekker (mee)rijden. Nasca wacht.