Goedemorgen!!! Vandaag staan we om 5u ’s morgens in de frisse buitenlucht om rond zonsopkomst bij Horton Plains te kunnen zijn. Een trekking op hoogte: de Horton Plains liggen op zo’n 2000m boven zeeniveau. Een grasland afgewisseld met mossige bossen. Erg vochtig en modderig na de regen van de afgelopen dagen. De tocht van een flinke 9 kilometer gaat dan weer bergop, dan weer bergaf. We komen langs een mooie waterval, Bakers Fall, en World’s End. Dit is een uitzichtpunt bovenop de berg met een diepe kloof onder je. Bij zeer helder weer kun je de kust en de zee zien. Wij hebben een heerlijk onbewolkte dag maar de zee zien we niet. De wandeling is heerlijk. De afwisseling in het landschap is fijn, de temperatuur wisselt van heet naar lekker koel, af en toe een watertje om langs of over te wandelen, van grasland met grazende Sambar-herten tot dichte jungle. Rotsen en modderpaadjes, we klauteren er heerlijk op los! Na de trekking zijn de beentjes toch wel een beetje moe en in het busje onderweg terug eten we de laatste restjes ontbijt op en vallen de ogen af en toe dicht. Aan het eind van de dag gaan we wederom een wandeling maken. Dit keer dichter bij huis: een lokale bewoner neemt ons mee op een wandeling door de vallei van Banderawela. In eerste instantie lijkt het ons niet veel om door het dorp te wandelen: het is een drukte van belang met alle verkopers en verkeer, maar al gauw dalen we trappetjes af en gaan we van de hoofdwegen af. We wandelen langs theeplantages en akkers waar bonen, wortels, kool en rijst verbouwd worden. Hier speelt zich het echte leven van Banderawela zich af. Er wordt naar ons gezwaaid, kinderen vragen hoe we heten, een stel mannen is hard bezig om een boomknoest te baas te worden en de groenteboer komt zijn waren slijten… wat mooi dat we hier een poosje deel van uit mogen maken. Na een wandeling van een uur of wat klimmen we het dal uit en blijken we een dorpje verder te zijn beland. We nemen de bus terug. Dat klinkt makkelijker dan het is: er rijden ontzettend veel bussen hier. De rode zijn de staatsbussen. Deze kunnen maar net de heuvel op en stoppen voor iedereen. De andere bussen, vaak wit met blauw en rijkelijk versierd met meuk, zijn privé bussen. Deze gaan allerlei kanten op en stoppen soms wel, soms niet. Ons laten ze in eerste instantie staan. Hierover is onze gids redelijk verbaasd, maar de volgende bus laat niet al te lang op zich wachten. Wij er in. Zitten daar zo’n 50 Sri Lankezen naar ons te staren! De bus nok vol, vooral mannen die terugkomen van hun werk denken we. En wij, twee grote blanke mensen met een klein Chinees meisje… Als dat geen attractie is! En wij kijken net zo goed onze ogen uit. Aangezien we niet kunnen zitten en de bus hierdoor amper vooruit komt, duurt het ritje van een kilometer of wat lekker lang! Een fantastische afsluiting van een heerlijke wandeldag. Die natuurlijk wordt bezegeld met een lekker koude Lion op de kamer…. Ondertussen is het donker geworden en laten we onze benen en voeten uitrusten van een prachtige dag. Morgen richting Yala!